W pobieraniu próbek wody kluczowa jest reprezentatywność oraz stosowanie właściwej metody dla typu wody. Dla wód płynących (rzek) próbki pobiera się z nurtu, a nie z brzegu, ponieważ strefa przybrzeżna może mieć inne warunki (np. lokalne dopływy, osady, roślinność) i zafałszować wynik.
Drugim parametrem jest głębokość poboru liczona od zwierciadła wody. Zasada ogólna dla rzek i jezior wskazuje zakres 20–50 cm poniżej powierzchni, natomiast dla rzek płytszych niż 50 cm stosuje się wyjątek: pobór na 1/3 głębokości cieku. W praktyce oznacza to proste przeliczenie: jeśli rzeka ma 48 cm, to 1/3 tej wartości to 16 cm.
Odpowiedź "B" jest poprawna, bo opisuje pobór w nurcie rzeki oraz na 1/3 głębokości dla cieku o głębokości 48 cm (czyli 16 cm). Dzięki temu spełnione są jednocześnie wymagania miejsca oraz głębokości, a próbka jest zgodna z wytycznymi dla płytkich cieków.
Pozostałe warianty są nieprawidłowe z typowych powodów terenowych:
- "A" wskazuje pobór z brzegu rzeki, co narusza zasadę poboru z nurtu (nawet jeśli głębokość poboru mieści się w zakresie).
- "C" dotyczy jeziora w najgłębszym miejscu, ale głębokość poboru 60 cm przekracza dopuszczalny zakres 20–50 cm, więc nie spełnia kryterium głębokości.
- "D" ma prawidłową głębokość 20 cm, lecz wskazuje najpłytsze miejsce jeziora; wytyczne wymagają poboru w najgłębszym miejscu czaszy, aby próbka była porównywalna i reprezentatywna.
W zadaniach egzaminacyjnych warto zawsze wykonać kontrolę w dwóch krokach: (1) sprawdzić, czy typ wody i miejsce poboru są właściwe (nurt / najgłębsze miejsce), (2) sprawdzić głębokość poboru (20–50 cm lub 1/3 dla płytkiej rzeki) oraz unikać zmącenia osadu dennego.