KWALIFIKACJA CHM5 - CZERWIEC 2020 (test 2)

PYTANIE NR 7.
Korzystając z danych i wytycznych pobierania próbek wody do badań laboratoryjnych określ, którą próbkę pobrano w sposób prawidłowy.
Ilustracja przedstawia fragment wytycznych dotyczących pobierania próbek wody do badań, pochodzący z instrukcji WIOŚ w
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawny pobór próbki z rzeki wymaga pobrania jej z nurtu oraz na właściwej głębokości. Dla cieków płytszych niż 50 cm obowiązuje wyjątek: punkt poboru wyznacza się na 1/3 głębokości. Próbka "B" spełnia te warunki (nurt, 48 cm → 16 cm), a pozostałe łamią zasady miejsca lub głębokości.

Pełne wyjaśnienie:

W pobieraniu próbek wody kluczowa jest reprezentatywność oraz stosowanie właściwej metody dla typu wody. Dla wód płynących (rzek) próbki pobiera się z nurtu, a nie z brzegu, ponieważ strefa przybrzeżna może mieć inne warunki (np. lokalne dopływy, osady, roślinność) i zafałszować wynik.

Drugim parametrem jest głębokość poboru liczona od zwierciadła wody. Zasada ogólna dla rzek i jezior wskazuje zakres 20–50 cm poniżej powierzchni, natomiast dla rzek płytszych niż 50 cm stosuje się wyjątek: pobór na 1/3 głębokości cieku. W praktyce oznacza to proste przeliczenie: jeśli rzeka ma 48 cm, to 1/3 tej wartości to 16 cm.

Odpowiedź "B" jest poprawna, bo opisuje pobór w nurcie rzeki oraz na 1/3 głębokości dla cieku o głębokości 48 cm (czyli 16 cm). Dzięki temu spełnione są jednocześnie wymagania miejsca oraz głębokości, a próbka jest zgodna z wytycznymi dla płytkich cieków.

Pozostałe warianty są nieprawidłowe z typowych powodów terenowych:

  • "A" wskazuje pobór z brzegu rzeki, co narusza zasadę poboru z nurtu (nawet jeśli głębokość poboru mieści się w zakresie).
  • "C" dotyczy jeziora w najgłębszym miejscu, ale głębokość poboru 60 cm przekracza dopuszczalny zakres 20–50 cm, więc nie spełnia kryterium głębokości.
  • "D" ma prawidłową głębokość 20 cm, lecz wskazuje najpłytsze miejsce jeziora; wytyczne wymagają poboru w najgłębszym miejscu czaszy, aby próbka była porównywalna i reprezentatywna.

W zadaniach egzaminacyjnych warto zawsze wykonać kontrolę w dwóch krokach: (1) sprawdzić, czy typ wody i miejsce poboru są właściwe (nurt / najgłębsze miejsce), (2) sprawdzić głębokość poboru (20–50 cm lub 1/3 dla płytkiej rzeki) oraz unikać zmącenia osadu dennego.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
W rzekach próbkę pobiera się z nurtu, nie z brzegu, aby uniknąć wpływu strefy przybrzeżnej. Głębokość poboru zwykle wynosi 20–50 cm poniżej zwierciadła wody, a przy bardzo płytkich ciekach stosuje się regułę 1/3 głębokości.
Brzeg może mieć inną jakość wody niż nurt (zastoje, roślinność, osady, lokalne dopływy i spływy). Pobór z brzegu zwiększa ryzyko, że próbka nie będzie reprezentatywna dla całego cieku, przez co wyniki laboratoryjne mogą być zafałszowane.
Gdy rzeka ma mniej niż 50 cm głębokości, zamiast stałego zakresu 20–50 cm pobiera się próbkę na 1/3 rzeczywistej głębokości cieku. To pozwala dobrać punkt poboru adekwatnie do warunków terenowych i nie pobierać zbyt płytko lub zbyt głęboko.
Należy podzielić zmierzoną głębokość rzeki przez 3. Przykład: dla 48 cm otrzymujemy 48/3 = 16 cm. Ta wartość oznacza głębokość poboru liczona od poziomu zwierciadła wody, o ile wytyczne wymagają zastosowania reguły dla płytkich cieków.
W jeziorze próbki pobiera się w najgłębszym miejscu czaszy zbiornika, aby wyniki były porównywalne i reprezentatywne. Następnie dobiera się prawidłową głębokość poboru (typowo 20–50 cm poniżej zwierciadła), pilnując, by nie zmącić osadów dennych.
Strefa płycizn często jest silniej zależna od lokalnych czynników (nagrzewanie, roślinność, mieszanie przez wiatr, dopływy z lądu). Pobór z najpłytszego miejsca może nie odzwierciedlać warunków w części głębszej i utrudnia porównywanie wyników między zbiornikami i terminami.
Nie, jeżeli wytyczne wskazują zakres 20–50 cm poniżej zwierciadła wody. Pobór na 60 cm przekracza limit i może zmieniać charakter próbki (np. inna temperatura, inne warunki tlenowe), co wpływa na porównywalność wyników badań.
Typowe błędy to: pobór z brzegu zamiast z nurtu, mylenie zasad dla rzek i jezior, pobór z niewłaściwej głębokości (np. głębiej niż 50 cm), pomijanie reguły 1/3 w płytkich ciekach oraz przypadkowy wybór miejsca w jeziorze zamiast najgłębszego punktu.
Zmącenie osadu może uwolnić do próbki zawiesiny i zanieczyszczenia zalegające na dnie, co sztucznie podniesie niektóre parametry (np. mętność, metale związane z osadem). W efekcie wynik nie opisuje wody w toni, lecz mieszaninę wody i wzruszonych osadów.
Ćwicz rozróżnianie: rzeka vs jezioro, nurt vs brzeg, najgłębsze vs najpłytsze miejsce. Zrób listę reguł głębokości: 20–50 cm oraz wyjątek 1/3 dla płytkich rzek. Na egzaminie zawsze sprawdzaj najpierw miejsce, potem głębokość.
info

Około 40% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. trudne

Specjaliści zwracają uwagę: "Poprawny pobór próbki z rzeki wymaga pobrania jej z nurtu oraz na właściwej głębokości."

Źródła:

  • Instrukcja WIOŚ w Warszawie – fragment wytycznych pobierania próbek wody do badań laboratoryjnych (materiał przywołany w treści/ilustracji zadania; brak danych wydania w dostarczonym opisie).
  • Hydroidea – materiały szkoleniowe z zakresu pobierania próbek wody (wskazane w uzasadnieniu tiebreakera; brak danych bibliograficznych w dostarczonym opisie).

Materiały:

  • Instrukcje i procedury pobierania próbek publikowane przez WIOŚ (procedury terenowe, karty poboru)
  • Podręczniki/opracowania metodyczne z zakresu monitoringu wód powierzchniowych
  • Ćwiczenia praktyczne z poboru próbek (symulacje na ciekach płytkich i głębokich, jeziorach)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego