Długość obliczeniowa (zastępcza) odcinka instalacji gazowej służy do uwzględnienia nie tylko oporów tarcia na prostym przewodzie, ale także dodatkowych strat ciśnienia powstających na elementach miejscowych (kształtkach i armaturze). W praktyce, aby uprościć obliczenia, opory miejscowe przelicza się na tzw. długość równoważną przewodu o tej samej średnicy (DN) i materiale, a następnie sumuje z długością rzeczywistą.
W tym zadaniu odcinek ma 6,0 m przewodu stalowego DN 25 oraz elementy miejscowe: dwa kolana i kurek kulowy. Z tabeli (podanej w arkuszu) należy odczytać, jaka długość równoważna przypada na jedno kolano DN 25 oraz jaka na jeden kurek kulowy DN 25. Następnie wykonuje się sumowanie:
- długość rzeczywista: 6,0 m,
- długość równoważna za kolana: 2 × (wartość z tabeli),
- długość równoważna za kurek kulowy: 1 × (wartość z tabeli).
Po zsumowaniu otrzymuje się 8,90 m. Taki wynik oznacza, że opory miejscowe zwiększają "efektywną" długość analizowanego odcinka o 2,90 m.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wynik 6,00 m pomija całkowicie opory miejscowe. Wynik 7,60 m wskazuje na uwzględnienie tylko części oporów (np. pomyłkę w liczbie kolan albo w odczycie z tabeli). Wynik 2,90 m to najpewniej sama suma długości równoważnych bez dodania długości rzeczywistej przewodu, czyli nie jest długością obliczeniową całego odcinka.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw wypisz elementy (ile kolan, ile zaworów), potem odczytaj wartości dla właściwego DN i dopiero na końcu policz sumę w metrach, kontrolując, czy wynik jest większy od długości rzeczywistej.
