Szerokość (rozstaw) toru jest jednym z podstawowych parametrów geometrii toru, wpływającym na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów i spokojność jazdy. W praktyce utrzymaniowej nie wymaga się, aby w każdym miejscu tor miał dokładnie wartość nominalną; stosuje się dopuszczalne odchyłki, które zależą m.in. od prędkości eksploatacyjnej oraz metody pomiaru (tu: pomiary ręczne).
Dla rozstawu normalnego w Polsce przyjmuje się wartość nominalną 1435 mm. Z tabeli dopuszczalnych odchyłek dla pomiarów ręcznych dla prędkości 100 km/h odczytuje się tolerancje: +10 mm (górna) i -7 mm (dolna). Oznacza to, że wynik pomiaru jest prawidłowy, jeśli mieści się w zakresie:
- dolna granica: 1435 mm - 7 mm = 1428 mm,
- górna granica: 1435 mm + 10 mm = 1445 mm.
Następnie porównuje się podane odpowiedzi z wyznaczonym przedziałem:
- 1442 mm – znajduje się pomiędzy 1428 a 1445 mm, więc jest wartością dopuszczalną.
- 1427 mm – jest mniejsze niż 1428 mm, czyli przekracza dolną tolerancję; wymagałoby reakcji utrzymaniowej.
- 1425 mm – również poniżej dolnej granicy, więc niedopuszczalne.
- 1446 mm – większe niż 1445 mm, czyli przekracza górną tolerancję; także niedopuszczalne.
Warto zapamiętać mechanizm: najpierw odczyt z tabeli właściwego wiersza dla prędkości i rodzaju pomiaru, potem przeliczenie względem 1435 mm, a na końcu kwalifikacja wyniku jako mieszczącego się lub nie w dopuszczalnym zakresie. Typowym błędem jest traktowanie 1435 mm jako jedynej "prawidłowej" wartości, mimo że eksploatacja dopuszcza określone odchyłki.
