W tego typu zadaniu kluczowe są dwie umiejętności: prawidłowy obmiar oraz prawidłowe zastosowanie normy robocizny (r-g) z odpowiedniej tablicy katalogowej.
1) Ustalenie ilości robót (obmiar)
Najpierw wyznacza się ilość rozbieranych elementów w jednostce, dla której podano normę w tablicy. W praktyce dla elementów murowanych często spotyka się obmiar w m3 lub w sztukach (zależnie od tablicy). Jeśli podstawą jest objętość, to dla jednego słupa liczy się pole przekroju i mnoży przez wysokość, a wynik mnoży przez liczbę słupów (4).
2) Dobór właściwej pozycji w tablicy
W tablicy 0102 należy odszukać pozycję odpowiadającą: słupom wolnostojącym, wykonanym z cegły oraz na zaprawie cementowej. Następnie trzeba sprawdzić, na jaką jednostkę odnosi się norma robocizny (np. na 1 m3 albo na 1 szt.). To etap, na którym najczęściej powstają błędy, bo ta sama czynność technologiczna w różnych tablicach bywa liczona inną jednostką.
3) Przeliczenie na czas
Czas całkowity oblicza się przez przemnożenie: ilość robót × norma r-g. W tym zadaniu poprawny wynik to 10,40 r-g, czyli przewidywany nakład robocizny na rozebranie wszystkich 4 słupów zgodnie z przyjętą tablicą.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne?
- Wartości zaniżone zwykle wynikają z policzenia tylko jednego słupa albo z pomylenia jednostki normy (np. potraktowania normy na 1 m3 jakby była na 1 szt.).
- Wartości bliskie, ale inne, często biorą się z odczytania normy dla innego materiału (inna zaprawa) albo dla innego rodzaju rozbiórki (np. mur zamiast słupa wolnostojącego).
Na egzaminie zawsze warto wykonać szybki "test rozsądku": sprawdzić, czy zwiększenie liczby elementów (4 szt.) oraz ich gabarytów (5 m wysokości) przekłada się na odpowiednio większy nakład r-g.
