W procesach kruszenia i mielenia surowców (także ceramicznych) używa się parametru stopień rozdrobnienia, który opisuje, jak bardzo zmniejszono wymiar charakterystyczny ziaren materiału.
Definicja stosowana w zadaniu to:
n = D/d, gdzie:
- D – średni (umowny) wymiar liniowy największych kawałków nadawy (materiału podawanego do urządzenia),
- d – średni wymiar liniowy największych kawałków produktu po rozdrabnianiu,
- n – stopień rozdrobnienia (bez jednostki).
Z tabeli odczytujemy wartości: n = 4 oraz d = 80 mm. Szukamy D, czyli dopuszczalnej wielkości kawałków nadawy.
Przekształcamy wzór:
D = n · d
Podstawienie danych:
D = 4 · 80 mm = 320 mm
Dlatego poprawna odpowiedź to 320 mm.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 200 mm i 160 mm wynikają zwykle z pomylenia działań (np. dzielenia 80 przez 4 lub innego błędnego przekształcenia). Przy n > 1 nadawa musi być większa niż produkt, więc wartości mniejsze od 80 mm są nielogiczne, a 160/200 mm nie spełnia zależności D = 4·80.
- 400 mm może pochodzić z błędu w mnożeniu lub przyjęcia innego n. Dla danych z tabeli jedyny wynik zgodny z definicją to 320 mm.
W praktyce przekroczenie dopuszczalnej wielkości nadawy zwiększa ryzyko zablokowania, przeciążenia lub uszkodzeń urządzenia, dlatego operator powinien umieć szybko wyznaczać D z podanego n i d.
