W turystyce krajowej często grupuje się obszary chronione według pasów rzeźby terenu (pobrzeża, pojezierza, niziny środkowopolskie, wyżyny, góry). Taki podział pomaga klientowi szybko wybrać typ krajobrazu: jeziora i moreny, szerokie niziny, wyżyny lessowe czy góry.
Na ilustracji widoczne są logotypy trzech parków narodowych: Ujście Warty, Drawieński oraz Bory Tucholskie. W ujęciu edukacyjnym stosowanym w geografii turystycznej są one łączone z krajobrazem północnej Polski o charakterze młodoglacjalnym, typowym dla pasa pojezierzy (liczne wody, pagórkowata rzeźba morenowa, sandry i pradoliny jako elementy tego pasa).
Dlatego poprawne jest wskazanie obszarów pojeziernych.
- "Wyżynnych" jest niepoprawne, bo wyżyny w Polsce to odrębny pas (np. Wyżyna Krakowsko-Częstochowska, Lubelska), o innej genezie i formach rzeźby niż młodoglacjalne pojezierza.
- "Nizinnych" (w sensie nizin środkowopolskich) wprowadza typowy błąd uproszczenia: pojezierza też leżą na północy kraju, ale stanowią odrębną strefę krajobrazową od centralnych nizin staroglacjalnych.
- "Nadmorskich" jest niepoprawne, bo parki nadmorskie wiążą się bezpośrednio z pasem pobrzeży i procesami morskimi (np. wydmy, klify), a wskazane parki nie są parkami wybrzeża Bałtyku.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: pojezierza = północny krajobraz młodoglacjalny (jeziora, moreny, sandry), a pobrzeża = bezpośrednie walory nadmorskie.
