W obwodach trójfazowych prąd roboczy wynikający z mocy pozornej oblicza się ze wzoru:
I = S / (√3 · U)
gdzie: S to moc pozorna (tu 16 kVA = 16 000 VA), a U to napięcie międzyfazowe (tu 400 V). Po podstawieniu otrzymujemy prąd rzędu:
I ≈ 16 000 / (1,732 · 400) ≈ 23 A.
Kolejny krok to dobór przekroju przewodu tak, aby dopuszczalna obciążalność prądowa długotrwała (odczytana z tabeli dla konkretnej metody instalacji: przewody jednożyłowe w rurach) była nie mniejsza od obliczonego prądu obciążenia. Dodatkowo w praktyce uwzględnia się warunki, od których zależą wartości tabelaryczne (np. liczba obciążonych żył, sposób ułożenia, temperatura otoczenia).
Odpowiedź "4,0 mm²" jest właściwa, ponieważ przy prądzie około 23 A mniejszy przekrój może nie spełnić warunku obciążalności dla ułożenia w rurach, natomiast 4,0 mm² zapewnia wymagany zapas w tabeli dla tego sposobu prowadzenia przewodów.
Pozostałe przekroje są nieprawidłowe typowo z dwóch powodów:
- zbyt mały przekrój – prowadzi do przekroczenia dopuszczalnego nagrzewania przewodu (ryzyko przeciążenia i przyspieszonego starzenia izolacji),
- zbyt duży przekrój – technicznie byłby możliwy, ale nie wynika z doboru na podstawie obciążalności z tabeli dla podanych danych (w zadaniu chodzi o właściwy dobór, a nie "dowolnie większy").
Na egzaminie warto zapamiętać schemat: kVA → VA → prąd z √3 → odczyt z właściwej tabeli/metody instalacji → wybór minimalnego przekroju spełniającego warunek.