Wykres muszlowy (charakterystyka uniwersalna) przedstawia zależność między prędkością obrotową n, mocą efektywną Ne oraz jednostkowym zużyciem paliwa (SFC) w g/kWh. Zielone linie tworzą zamknięte pętle (izolinie) opisane wartościami, np. 210, 207, 204, 201. Im bliżej środka najmniejszej pętli, tym zużycie jest mniejsze – jest to tzw. "wyspa sprawności".
Aby wykonać odczyt dla danych: Ne=1700 kW i n=110 min-1, postępuje się kolejno:
- Odszukuje się na osi poziomej wartość 110 min-1 i prowadzi myślowo linię pionową do obszaru pracy.
- Na osi pionowej znajduje się 1700 kW i prowadzi linię poziomą.
- Punkt przecięcia tych dwóch kierunków wskazuje punkt pracy; następnie identyfikuje się, w obrębie której izolinii SFC leży ten punkt.
Punkt dla (110; 1700) znajduje się wewnątrz pętli oznaczonej 201 g/kWh, co oznacza, że jednostkowe zużycie paliwa w tym obszarze jest równe wartości pętli lub niższe. Dlatego poprawny odczyt to 201 g/kWh.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 204 g/kWh i 207 g/kWh odpowiadają większym (zewnętrznym) pętlom. To typowy błąd "najbliższej liczby", gdy nie sprawdzi się, czy punkt jest już w mniejszej pętli (201).
- 210 g/kWh leży jeszcze dalej od wyspy sprawności i dotyczy mniej ekonomicznych obszarów pracy; taka wartość byłaby właściwa, gdyby punkt pracy znajdował się wyraźnie poza pętlami 204/207.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze upewnij się, czy punkt jest na linii, pomiędzy liniami, czy wewnątrz pętli. W przypadku pętli "wewnątrz" zwykle oznacza wejście do strefy o niższym zużyciu.
