W kalkulowaniu ceny imprezy turystycznej rozróżnia się koszty stałe i koszty zmienne. Kluczowe kryterium jest proste: czy dany wydatek zmienia się wraz z liczbą uczestników tej samej imprezy.
Koszt "przewodnika turystycznego" jest poprawną odpowiedzią, ponieważ w praktyce wynagrodzenie przewodnika najczęściej ustala się jako stawkę za usługę (np. za dzień pracy, za prowadzenie grupy na trasie), a nie jako opłatę za każdą osobę w grupie. Organizator ponosi ten koszt nawet wtedy, gdy grupa jest mniej liczna, dlatego w kosztorysie jest to typowy koszt stały.
Pozostałe propozycje to zwykle koszty zmienne, ponieważ rosną proporcjonalnie do liczby uczestników:
- "ubezpieczenia" – najczęściej liczone w wariancie "na osobę", więc każda dodatkowa osoba zwiększa łączny koszt.
- "biletów do muzeów" – bilet wstępu jest kupowany dla każdego uczestnika, więc koszt rośnie wraz z frekwencją.
- "wyżywienia" – posiłki (lub świadczenia żywieniowe) również są zapewniane każdemu uczestnikowi, co powoduje wzrost kosztu wraz z liczbą osób.
Warto pamiętać o częstym nieporozumieniu: koszt przewodnika może rosnąć, gdy organizujesz więcej imprez (np. kilka terminów wycieczki), ale dla jednej konkretnej imprezy jest on stały, bo nie zależy od tego, czy jedzie 10 czy 30 osób (do limitu grupy). To rozróżnienie pomaga poprawnie wyznaczać próg rentowności i cenę sprzedaży.
