W kosztorysowaniu budowlanym można spotkać różne kryteria klasyfikacji kosztorysów. W tym pytaniu zestawiono trzy nazwy: "inwestorski", "ofertowy" i "powykonawczy". Te określenia wprost wskazują funkcję dokumentu i jego adresata, a więc kryterium podziału to przeznaczenie.
Kosztorys inwestorski przygotowuje się po to, aby inwestor mógł oszacować planowany koszt robót i zabezpieczyć finansowanie. Kosztorys ofertowy służy wykonawcy do skalkulowania ceny, z którą startuje w postępowaniu ofertowym albo negocjacjach. Kosztorys powykonawczy sporządza się po realizacji robót, aby rozliczyć faktycznie wykonany zakres (np. na podstawie obmiarów i dokumentów rozliczeniowych).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Stopień dokładności." – to odrębne kryterium. W praktyce można spotykać kosztorysy bardziej lub mniej szczegółowe, ale nazwy "inwestorski/ofertowy/powykonawczy" nie oznaczają z definicji poziomu szczegółowości, tylko cel sporządzenia.
- "Kubatura i powierzchnia realizowanego obiektu." – to raczej parametry obiektu lub podstawa wstępnych szacunków, a nie standardowe kryterium, które tworzy grupę "inwestorski/ofertowy/powykonawczy".
- "Zakres." – również bywa kryterium podziału (np. pełny/branżowy/elementowy, w zależności od przyjętej metodyki), ale nie tłumaczy różnic między kosztorysem inwestorskim, ofertowym i powykonawczym. Te różnice wynikają z roli dokumentu w cyklu inwestycji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w nazwie kosztorysu pojawia się informacja "dla kogo" lub "na jakim etapie" (inwestor, oferta wykonawcy, po wykonaniu), najczęściej chodzi o przeznaczenie, a nie o parametry obiektu czy szczegółowość.
