Krzywa miareczkowania (zależność pH od objętości dodanego titranta) jest "odciskiem palca" układu kwas–zasada. Aby wskazać, czy miareczkujemy mocny kwas, analizuje się przede wszystkim:
- pH początkowe roztworu analitu,
- obecność lub brak wyraźnego odcinka buforowego,
- położenie punktu równoważnikowego względem pH=7,
- stromość skoku pH w okolicy równoważnika.
Odpowiedź "mocnego kwasu." jest poprawna, gdy krzywa zaczyna się od niskiego pH (typowego dla roztworu kwasu o pełnej dysocjacji) i w okolicy punktu równoważnikowego obserwuje się wyraźny skok pH, a sam punkt równoważnikowy wypada w pobliżu pH 7 (co odpowiada tworzeniu soli mocnego kwasu i mocnej zasady, która nie powoduje istotnego przesunięcia pH przez hydrolizę).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiej krzywej?
- "słabego kwasu." – dla słabego kwasu typowy jest odcinek buforowy (mieszanina HA/A-) przed równoważnikiem, a w punkcie równoważnikowym pH zwykle jest powyżej 7 (hydroliza anionu słabego kwasu). Skok pH bywa mniej stromy niż dla układu mocny–mocny.
- "mocnej zasady." – w takim przypadku krzywa startowałaby od wysokiego pH (zasadowy analit), a w miarę dodawania titranta pH spadałoby; kierunek zmian byłby przeciwny niż przy miareczkowaniu kwasu.
- "słabej zasady." – podobnie jak wyżej, start od wysokiego pH, a dodatkowo często widoczny jest obszar buforowania (B/BH+) i punkt równoważnikowy wypada zwykle poniżej 7 (hydroliza kationu słabej zasady).
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy pH rośnie (miareczkujesz kwas) czy maleje (miareczkujesz zasadę), a potem sprawdź, czy równoważnik jest blisko 7 (mocny–mocny), powyżej 7 (słaby kwas) czy poniżej 7 (słaba zasada).
