W silniku prądu stałego twornik jest częścią wirującą, a jego podstawowym elementem konstrukcyjnym jest rdzeń twornika (często nazywany pakietem blach twornika). Rdzeń wykonuje się z cienkich blach elektrotechnicznych izolowanych między sobą, aby ograniczyć straty w żelazie (m.in. od prądów wirowych). Na rdzeniu znajdują się żłobki, w których układa się uzwojenie twornika.
Na rysunku przekrojowym silnika DC rdzeń twornika identyfikuje się zwykle po tym, że:
- leży w obrębie wirnika (wewnątrz stojana),
- stanowi część ferromagnetyczną o "pełniejszym" przekroju niż uzwojenia,
- jest elementem, do którego przylega uzwojenie oraz na którym widać żłobki,
- nie jest komutatorem (komutator to walcowy zespół segmentów miedzianych na końcu wirnika) ani szczotkami (elementy dociskane do komutatora).
Odpowiedź "6" jest poprawna, ponieważ na dołączonym przekroju silnika cyfrą 6 oznaczono właśnie pakiet blach twornika, czyli rdzeń twornika.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo odnoszą się do innych, typowych elementów widocznych na przekroju silnika DC lub do części sąsiadujących z rdzeniem:
- "4" – wskazuje element inny niż ferromagnetyczny rdzeń wirnika (często na takich rysunkach oznacza się w ten sposób część stojana, obudowę albo elementy mocujące).
- "5" – odpowiada części przylegającej do rdzenia lub elementowi elektrycznemu (np. uzwojeniu), a nie samemu rdzeniowi jako pakietowi blach.
- "2" – oznacza element konstrukcyjny, który nie spełnia roli rdzenia twornika (zwykle jest to inna część układu elektromagnetycznego lub mechanicznego).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "rdzeń", szukaj na przekroju części metalicznej/ferromagnetycznej, a nie przewodów uzwojeń, izolacji, komutatora czy szczotek. Rdzeń to "szkielet" magnetyczny, na którym dopiero znajdują się elementy czynne (uzwojenia).
