Pojęcie reklamy multimedialnej odnosi się do przekazu wykorzystującego więcej niż jedno medium/format komunikacji (np. obraz ruchomy i dźwięk, treści wideo oraz elementy interaktywne). W praktyce planowania mediów w kampaniach reklamowych za kanały multimedialne najczęściej uznaje się telewizję oraz Internet, ponieważ standardowo łączą one kilka form przekazu (obraz, dźwięk, wideo, a w Internecie także interakcję).
Na wykresie "Wydatki na reklamę w 2019 roku" podane są udziały procentowe dla poszczególnych kategorii. Aby ustalić część budżetu przeznaczoną na reklamę multimedialną, trzeba:
- zidentyfikować kategorie multimedialne (telewizja, Internet),
- odczytać ich wartości procentowe,
- zsumować te wartości.
Z wykresu: telewizja = 20%, Internet = 30%. Suma wynosi 50%, więc tyle budżetu przeznaczono na reklamę multimedialną.
Pozostałe kategorie z wykresu (prasa codzienna, czasopisma, katalogi, ulotki) to media drukowane. Częstą pomyłką jest doliczanie "katalogów" do multimediów tylko dlatego, że mogą zawierać dużo grafiki; jednak nadal są przekazem drukowanym, a nie kanałem multimedialnym w rozumieniu planowania mediów. Inną pułapką jest mechaniczne wybieranie największego udziału z wykresu zamiast zastosowania właściwej klasyfikacji kanałów.
W praktyce zawodowej taki sposób myślenia przekłada się na poprawne raportowanie i planowanie mixu mediowego: właściwe przypisanie kanałów do kategorii (multimedia vs druk) pomaga ocenić, jaki ciężar budżetu spoczywa na komunikacji audiowizualnej i cyfrowej oraz czy jest on spójny z celem kampanii.
