W układzie rodzajowym kosztów koszty klasyfikuje się według tego, jakiego rodzaju zasób lub świadczenie zostało zużyte. Odpowiada to pytaniu: "co zużyto / jaki rodzaj kosztu poniesiono?". Do typowych grup zalicza się m.in. amortyzację, zużycie materiałów i energii, usługi obce, wynagrodzenia oraz podatki i opłaty.
Dlatego odpowiedź "Wynagrodzenia, podatki i opłaty, zużycie materiałów i energii." pasuje do układu rodzajowego: każda z pozycji jest nazwą rodzaju kosztu, a nie miejsca/funkcji jego powstania.
Pozostałe propozycje zawierają elementy układu kalkulacyjnego (funkcjonalnego), który grupuje koszty według funkcji lub obszaru działalności i odpowiada na pytanie: "na co / gdzie poniesiono koszt?". Przykładami są: koszty sprzedaży oraz koszty ogólnego zarządu. Takie pozycje służą m.in. do ustalenia kosztu własnego sprzedaży, kosztów zarządu czy kosztów dystrybucji.
W odpowiedziach błędnych pojawiają się właśnie kategorie funkcjonalne (sprzedaż, zarząd, zakup), przez co mieszają dwa różne kryteria klasyfikacji. Typowy błąd na egzaminie polega na tym, że słowo "koszty" jest wspólne dla obu układów, ale sens grupowania jest inny. Dobra wskazówka pamięciowa: rodzajowy = "co?", a kalkulacyjny = "gdzie/po co?".
