Miareczkowanie (titracja) polega na stopniowym dodawaniu roztworu o znanym stężeniu do badanej próbki aż do osiągnięcia punktu końcowego (np. zmiany barwy wskaźnika). Kluczowym wymaganiem jest dokładne i kontrolowane dozowanie objętości roztworu mianowanego, dlatego w praktyce stosuje się sprzęt miarowy o wysokiej dokładności.
Przyrządem typowo kojarzonym z czynnością miareczkowania jest biureta: długi, wąski cylinder z podziałką oraz kranikiem (lub zaworkiem), który pozwala precyzyjnie regulować wypływ cieczy kropla po kropli. To umożliwia zarówno prowadzenie reakcji w sposób kontrolowany, jak i odczyt zużytej objętości roztworu z odpowiednią rozdzielczością.
Odpowiedź "Ilustracja III." jest poprawna, ponieważ wskazuje ilustrację przedstawiającą właściwy sprzęt miarowy używany do dozowania titranta podczas miareczkowania.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, jeżeli przedstawiają szkło niesłużące do dozowania titranta w sposób ciągły i kontrolowany albo o mniejszej dokładności pomiaru objętości w tej czynności. Przykładowo:
- przyrządy bez kranika i bez możliwości płynnej regulacji wypływu nie spełniają roli biurety w titracji,
- naczynia ogólnego zastosowania (np. zlewki) nie są sprzętem miarowym do dokładnego odmierzania objętości w miareczkowaniu,
- szkło miarowe przeznaczone do jednorazowego poboru objętości (np. część pipet) ma inne zastosowanie niż kontrolowane, stopniowe dozowanie w trakcie titracji.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na ilustracji cechy "biurety": podziałka na długiej rurze + element zamykający/sterujący wypływem (kranik). To zwykle najszybszy i najbardziej pewny sposób rozpoznania sprzętu miarowego do miareczkowania.
