Wkład koronowy typu inlay jest uzupełnieniem pośrednim wykonywanym w laboratorium, którego zadaniem jest odbudowa ubytku w obrębie korony zęba, zwykle w zębach bocznych. Kluczową cechą inlay jest to, że uzupełnienie mieści się w granicach tkanek korony i odtwarza powierzchnię żującą oraz ściany ubytku, ale nie obejmuje całych guzków ani nie otacza zęba dookoła.
Odpowiedź "Ilustracja 3." jest poprawna, ponieważ przedstawia uzupełnienie o charakterze wewnątrzkoronowym: widać odbudowę w obrębie ubytku, bez cech pełnego pokrycia korony. Taka forma jest typowa dla inlay (np. w klasie ubytków na powierzchni żującej lub z udziałem powierzchni stycznych), gdy zachowane są warunki do retencji i wytrzymałości.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, gdyż odpowiadają innym typom rozwiązań, które studenci często mylą z inlay:
- "Ilustracja 1." – typowy błąd to uznanie uzupełnienia pokrywającego większą część powierzchni żującej (lub obejmującego guzki) za inlay; takie rozwiązanie częściej odpowiada onlay albo częściowej koronie.
- "Ilustracja 2." – bywa mylona z inlay, gdy uzupełnienie wygląda na "wkład", ale obejmuje elementy wykraczające poza wewnętrzny ubytek (np. większe pokrycie ścian lub guzków), co zmienia klasyfikację.
- "Ilustracja 4." – często przedstawia uzupełnienie pełnokoronowe lub inny typ pracy, gdzie zakres odbudowy jest zbyt rozległy, aby mówić o inlay.
Wskazówka egzaminacyjna: aby rozpoznać inlay, zawsze oceniaj zasięg pracy: inlay jest "w środku" korony; jeśli widzisz pokrywanie guzków lub pełne okrążenie zęba, to nie jest inlay.
