W ocenie jakości miodu wyróżnia się kilka grup metod badawczych, ale nie wszystkie służą do tego samego typu cech. Konsystencja (czyli tekstura i stan fizyczny miodu) jest cechą opisową, którą standardowo ocenia się organoleptycznie – za pomocą zmysłów.
Metoda organoleptyczna polega na obserwacji i prostych ocenach zmysłowych:
- wzrok – czy miód jest płynny, częściowo skrystalizowany, całkowicie skrystalizowany, kremowy; jak wygląda powierzchnia i struktura,
- dotyk – wrażenie gładkości/ziarnistości, "kremowości", gęstości w sensie potocznym.
Odpowiedź "Organoleptyczną." jest poprawna, bo konsystencja nie jest jedną stałą liczbą do odczytania z aparatu, lecz opisem cechy wyczuwanej i widocznej.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z następujących powodów:
- "Chemiczną." – metody chemiczne służą do oznaczania składu (np. zawartości wybranych związków), a nie do opisu tekstury.
- "Fizykochemiczną." – fizykochemicznie można mierzyć parametry liczbowe (np. lepkość reometrem/wiskozymetrem), ale to nie jest to samo co konsystencja rozumiana jako cecha organoleptyczna i stopień krystalizacji.
- "Mikrobiologiczną." – badania mikrobiologiczne dotyczą obecności i liczby drobnoustrojów oraz bezpieczeństwa, a nie opisu konsystencji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli cecha brzmi jak opis wrażeń (wygląd, zapach, smak, konsystencja), najczęściej będzie oceniana organoleptycznie; jeśli brzmi jak wartość liczbowa z pomiaru (np. lepkość), wtedy wchodzą metody fizykochemiczne.
