Metoda dłutowania należy do obróbki skrawaniem uzębień. Jej istotą jest to, że kształt zębów powstaje przez zdejmowanie materiału (powstawanie wióra) narzędziem o określonej geometrii. W praktyce i na schematach technologicznych kojarzy się ją z obecnością narzędzia dłutującego oraz z pokazaniem ruchów roboczych (posuwowych/zwrotnych lub odpowiadających im ruchów względnych), które prowadzą do stopniowego uformowania przestrzeni międzyzębnych.
Odpowiedź "Dłutowanie." jest poprawna, jeżeli na rysunku widać proces typowy dla skrawania uzębień: narzędzie pracujące względem koła zębatego i usuwanie materiału w celu uzyskania profilu zęba. To rozpoznanie bazuje na analizie: jaki jest charakter narzędzia i czy powstaje kształt przez skrawanie, czy przez odkształcenie/odlewanie/przyrost.
- "Napawanie." jest metodą przyrostową: materiał jest nanoszony (zwykle w postaci spoiny/napoiny). Na schematach oczekuje się źródła ciepła/łuku i odkładania warstwy, a nie klasycznego narzędzia skrawającego formującego wręby międzyzębne.
- "Odlewanie." polega na nadaniu kształtu przez wypełnienie formy ciekłym metalem. Schematy odlewania pokazują formę, układ wlewowy lub model, a nie narzędzie pracujące na gotowym półfabrykacie.
- "Walcowanie." (w kontekście uzębień: kształtowanie przez odkształcenie plastyczne) wiąże się z naciskiem rolek/narzędzi walcujących i brakiem typowego wióra. Rysunki walcowania częściej przedstawiają kontakt rolek i odkształcanie, a nie skrawanie profilu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz schemat uzębienia, najpierw odpowiedz sobie na pytanie, czy kształt powstaje przez usuwanie materiału (skrawanie), przez odkształcenie (bez wióra), przez zalanie formy (odlewanie), czy przez dodawanie materiału (napawanie). Dopiero potem dopasuj nazwę metody.
