Badanie udarności metodą Charpy polega na dynamicznym obciążeniu próbki (najczęściej z karbem) uderzeniem młota wahadłowego. Wynikiem jest energia pochłonięta na złamanie próbki, co pozwala ocenić odporność materiału na pękanie w warunkach obciążeń udarowych (np. w niskich temperaturach lub przy nagłych zmianach obciążenia).
Odpowiedź "Udarności, na młocie typu Charpy" jest właściwa, ponieważ charakterystycznymi elementami tej próby są: wahadło (młot), uderzak oraz podpory próbki. Schematy tej metody zwykle pokazują drogę wahadła i miejsce uderzenia w próbkę.
Pozostałe propozycje opisują inne badania i inne przyrządy:
- "Twardości metodą Vickersa" dotyczy próby statycznej, gdzie wgłębnik diamentowy odciska się w materiale określoną siłą, a następnie mierzy się przekątne odcisku. Typowy schemat przedstawia wgłębnik i odcisk, a nie wahadło i uderzenie.
- "Tłoczności metodą Erichsena" stosuje się głównie do blach; polega na wytłaczaniu czaszy stemplem do chwili pojawienia się pęknięcia. Schemat zawiera stempel, matrycę i docisk, co konstrukcyjnie różni się od młota Charpy.
- "Twardości, młotkiem Poldi" to metoda porównawcza/terenowa, oparta na uderzeniu i porównaniu odcisków z prętem wzorcowym. Jej rysunki pokazują młotek i układ porównawczy, a nie wahadło z próbą udarności.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widzisz wahadło i uderzenie w podpartą próbkę, myśl o udarności (Charpy). Jeśli widzisz wgłębnik i pomiar odcisku — twardość (np. Vickers). Jeśli widzisz stempel i tłoczenie blachy — Erichsen.
