Przewężenie (często oznaczane jako Z) jest wskaźnikiem plastyczności materiału i opisuje, jak bardzo zmniejsza się pole przekroju próbki w miejscu, w którym doszło do lokalizacji odkształceń i ostatecznego zerwania.
Taki efekt – powstanie szyjki (lokalnego przewężenia) i możliwość zmierzenia minimalnego przekroju po pęknięciu – jest charakterystyczny dla statycznej próby rozciągania. W praktyce mierzy się wymiary próbki przed próbą (przekrój początkowy) oraz wymiary w miejscu największego przewężenia po zerwaniu (przekrój minimalny), a następnie odnosi się zmianę do wartości początkowej.
Dlatego odpowiedź "statyczną rozciągania" jest właściwa: tylko ta próba wprost służy do wyznaczania przewężenia jako parametru materiałowego.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi próbami wytrzymałościowymi, ale badają inne cechy albo posługują się innymi wynikami:
- "Statyczną skręcania" dotyczy zachowania materiału pod momentem skręcającym; ocenia się m.in. zależności naprężenie–odkształcenie postaciowe, a nie redukcję pola przekroju po powstaniu szyjki.
- "Ściskania" służy do oceny pracy materiału przy obciążeniu ściskającym; w wielu materiałach nie występuje analogiczny, normowo definiowany parametr przewężenia jak w rozciąganiu.
- "Zginania" koncentruje się na ugięciu, naprężeniach w strefach rozciąganej i ściskanej oraz odporności na pękanie przy zginaniu; nie jest to standardowa próba do wyznaczania przewężenia Z.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawiają się parametry typu wydłużenie lub przewężenie, najczęściej chodzi o wyniki pochodzące z próby rozciągania wykonywanej na próbce znormalizowanej.
