W doborze techniki drukowania kluczowe są: kształt wyrobu, rodzaj podłoża, wielkość pola zadruku, oczekiwana jakość oraz opłacalność dla nakładu. Gdy produkt ma powierzchnię przestrzenną (np. wypukłą, wklęsłą, z przetłoczeniami) lub jest niewielkim elementem, standardowe techniki przeznaczone do druku na arkuszu lub wstędze stają się niepraktyczne.
Odpowiedź "Tampondrukową." jest właściwa, ponieważ tampondruk wykorzystuje elastyczny tampon (zwykle silikonowy), który dopasowuje się do krzywizn i umożliwia przeniesienie farby na trudne geometrycznie miejsca. Dzięki temu nadaje się do znakowania i zadruku wielu gotowych wyrobów, zwłaszcza o złożonych kształtach.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo odnoszą się do technologii typowo zoptymalizowanych pod inne zastosowania:
- "Fleksograficzną." – fleksografia jest bardzo częsta w opakowaniach i etykietach (druk na foliach, papierach, tekturach), zwykle w procesie z roli. Przy zadruku małych, trójwymiarowych przedmiotów nie jest to rozwiązanie podstawowe.
- "Offsetową." – offset arkuszowy najlepiej sprawdza się na podłożach płaskich (arkuszach) i wymaga stabilnego kontaktu z podłożem; nie jest przeznaczony do bezpośredniego zadruku gotowych detali 3D.
- "Rotograwiurową." – rotograwiura jest opłacalna przy bardzo dużych nakładach i zwykle pracuje w druku wstęgowym, np. na foliach i papierach. Nie jest standardowym wyborem do pojedynczych wyrobów o skomplikowanej geometrii.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na ilustracji widać mały, przestrzenny przedmiot (np. element z tworzywa, gadżet, część obudowy) i pytanie dotyczy techniki zadruku gotowego produktu, w pierwszej kolejności rozważ tampondruk (lub inne techniki znakowania), a nie procesy typowe dla druku wstęgowego/arkuszowego.
