Tampodruk jest techniką, w której obraz z formy (najczęściej wklęsłej) przenoszony jest na podłoże za pomocą elastycznego, silikonowego tamponu. Kluczową cechą tej metody jest zdolność dopasowania się tamponu do krzywizny i nierówności powierzchni. Dzięki temu można wykonywać nadruki na przedmiotach przestrzennych, takich jak kula, elementy owalne czy detale z tworzyw.
Odpowiedź "tampodrukową" jest poprawna, bo w praktyce przemysłowej właśnie tampodruk stosuje się do znakowania obiektów o skomplikowanej geometrii, gdzie wymagany jest krótki kontakt narzędzia z podłożem oraz możliwość "owinięcia" nadruku po powierzchni.
Pozostałe techniki są w tym kontekście mniej właściwe:
- "Offsetową" – klasyczny offset jest zoptymalizowany do zadruku płaskich arkuszy/podłoży; stabilny docisk i geometria zespołów drukujących nie są przeznaczone do przedmiotów przestrzennych, takich jak kula.
- "Fleksograficzną" – fleksografia świetnie sprawdza się w druku opakowaniowym i etykietowym (często na wstędze), ale typowe rozwiązania technologiczne zakładają druk na materiale prowadzonym w maszynie, a nie na pojedynczym, trójwymiarowym detalu o znacznej krzywiźnie.
- "Rotograwiurową" – rotograwiura jest techniką wklęsłodrukową, zwykle realizowaną w procesie ciągłym (wstęgowym) na foliach i papierach; podobnie jak fleksografia nie jest standardową metodą do zadruku pojedynczych przedmiotów o kształcie kuli.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się obiekt przestrzenny (kula, długopis, brelok) i pytanie dotyczy możliwości zadruku, szukaj metody, w której narzędzie drukujące jest elastyczne i dopasowuje się do kształtu – to typowa cecha tampodruku.
