KWALIFIKACJA OGR3 - STYCZEŃ 2015

PYTANIE NR 40.
Którą wartość kosztów bezpośrednich robocizny należy wpisać w pozycji kosztorysowej zaznaczonej znakiem "?"?
Ilustracja przedstawia tabelę związaną z kosztorysowaniem w kontekście egzaminu zawodowego dla technika architektury
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wartość kosztów bezpośrednich robocizny w pozycji kosztorysowej wynika z danych przypisanych do robocizny (np. nakładów pracy i stawki) oraz ewentualnie ilości obmiarowej. Po wykonaniu przeliczenia dla wskazanej pozycji i zaokrągleniu do dwóch miejsc po przecinku otrzymuje się 140,85. Pozostałe liczby odpowiadają typowym pomyłkom rzędu wielkości lub zaokrągleń.

Pełne wyjaśnienie:

Koszty bezpośrednie robocizny to ta część wartości pozycji kosztorysowej, która wynika wyłącznie z pracy ludzi (bez materiałów i sprzętu). W praktyce koszt robocizny w pozycji oblicza się na podstawie danych przypisanych do robocizny w tej pozycji, najczęściej jako iloczyn:

  • nakładów pracy (np. roboczogodzin dla danej czynności),
  • stawki robocizny (koszt 1 roboczogodziny),
  • oraz – jeżeli dotyczy – ilości wynikającej z przedmiaru/obmiaru dla całej pozycji.

W zadaniu należy wpisać wartość dla konkretnej, oznaczonej znakiem "?". Oznacza to, że nie wybiera się wartości "na oko", tylko przelicza dokładnie tę komórkę, która dotyczy robocizny bezpośredniej (a nie np. narzutów, wartości łącznej albo wartości jednostkowej). Po poprawnym podstawieniu danych z pozycji i wykonaniu działań rachunkowych, wynik po zaokrągleniu do dwóch miejsc po przecinku wynosi 140,85.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wartości 14,09 i 14,08 są około dziesięć razy mniejsze, co zwykle wskazuje na pomyłkę rzędu wielkości (np. nieuwzględnienie ilości, przestawienie przecinka lub odczytanie kosztu jednostkowego zamiast kosztu dla całej pozycji). Z kolei 140,90 jest bardzo bliskie prawidłowemu wynikowi, co typowo wynika z innego sposobu zaokrąglania w kroku pośrednim albo z przepisania wartości z niewłaściwej kolumny (np. suma przed zaokrągleniem vs po zaokrągleniu).

Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj jednostki (roboczogodziny, ilość obmiarowa) i wykonuj zaokrąglenie dopiero na końcu obliczeń. Dodatkowo oceń "zdrowym rozsądkiem" rząd wielkości: czy dla danej pracy w ogrodzie kwota kilkunastu złotych jest realistyczna w skali całej pozycji.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Koszty bezpośrednie robocizny to część wartości pozycji kosztorysowej wynikająca z pracy ludzi (R), bez uwzględniania materiałów i sprzętu. Najczęściej są liczone z nakładów pracy (np. roboczogodzin) oraz stawki robocizny, a czasem także z ilości przedmiarowej dla całej pozycji.
W typowym ujęciu liczy się ją jako iloczyn nakładu pracy i stawki robocizny, a jeśli pozycja dotyczy większej ilości robót, to dodatkowo uwzględnia się ilość z obmiaru/przedmiaru. Kluczowe jest, aby obliczać wartość dla tej samej jednostki (jednostkowo lub dla całej pozycji), co w tabeli.
Rozdzielenie na R/M/S ułatwia kontrolę kosztów i porównywanie wariantów wykonania robót. W architekturze krajobrazu można np. szybciej ocenić, czy dana technologia jest bardziej pracochłonna (robocizna), czy materiałochłonna (np. rośliny, podłoża), oraz gdzie szukać oszczędności bez spadku jakości.
Najczęstsze pomyłki to: nieuwzględnienie ilości dla całej pozycji, przestawienie przecinka (błąd rzędu wielkości), zaokrąglanie w trakcie obliczeń zamiast na końcu oraz przepisanie liczby z niewłaściwej kolumny tabeli. Warto też sprawdzać, czy wynik jest realistyczny dla danej pracochłonności.
Taki wynik bywa skutkiem policzenia kosztu jednostkowego zamiast kosztu całej pozycji albo pominięcia mnożenia przez ilość (np. metry kwadratowe, sztuki). Może też wynikać z błędnego odczytu danych wejściowych: stawki, nakładu lub jednostki miary. Dlatego zawsze identyfikuj, czy liczysz "za 1 j.m." czy "razem".
Można wykonać szybką kontrolę rzędu wielkości: oszacuj, ile czasu realnie zajmie praca (np. 2–6 godzin dla prostej czynności) i pomnóż przez przybliżoną stawkę roboczogodziny. Jeśli wynik wychodzi podejrzanie niski (kilkanaście złotych) albo zbyt wysoki, to sygnał do sprawdzenia ilości i jednostek w pozycji.
To pojedynczy wiersz kosztorysu opisujący konkretną robotę (np. sadzenie, pielęgnację, wykonanie nawierzchni) wraz z jednostką, ilością i składowymi kosztu. Na egzaminie pozycja zwykle jest podana w formie tabeli i trzeba z niej odczytać dane oraz obliczyć brakującą wartość w określonej kolumnie.
W zadaniach szkolnych i egzaminacyjnych najczęściej przyjmuje się zaokrąglenie wartości pieniężnych do dwóch miejsc po przecinku (grosze). Bezpieczna praktyka: nie zaokrąglać wyników pośrednich, tylko dopiero wynik końcowy dla danej komórki/kolumny, aby uniknąć różnic typu 140,85 vs 140,90.
To typowy zabieg egzaminacyjny: ma sprawdzić, czy zdający poprawnie wykonał obliczenia oraz zaokrąglenie. Różnica 0,05 często pojawia się, gdy ktoś zaokrągla w kroku pośrednim (np. nakład lub stawkę) albo przepisuje wynik przed końcowym zaokrągleniem. Pomaga zapis pełnego rachunku.
Ćwicz na przykładach: czytaj tabelę pozycji, identyfikuj kolumny R/M/S, licz koszt jednostkowy i łączny oraz zapisuj każdy krok. Trenuj kontrolę jednostek i sensowności wyniku. Dobrą metodą jest rozwiązywanie zadań "na czas" i porównywanie, gdzie pojawiają się błędy: w odczycie danych czy w rachunkach.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 30% zdających egzamin. bardzo trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że wartość kosztów bezpośrednich robocizny w pozycji kosztorysowej wynika z danych przypisanych do robocizny (np. nakładów pracy i stawki) oraz ewentualnie ilości obmiarowej.

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z podstaw kosztorysowania robót (dział: kosztorys uproszczony i szczegółowy)
  • Materiały dydaktyczne szkoły/CKZ z zakresu przedmiarowania i kosztorysowania robót ogrodniczych
  • Przykładowe arkusze kosztorysowe (ćwiczenia z obliczeń robocizny i narzutów)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026

Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego