W refundacji kluczowe jest rozróżnienie dwóch pojęć: limitu finansowania oraz współpłacenia. Limit finansowania to kwota, do której NFZ pokrywa koszt leku w danej grupie limitowej. Jeśli cena detaliczna leku przewyższa limit lub poziom refundacji nie pokrywa pełnej ceny, pojawia się dopłata pacjenta.
Stwierdzenie "Kandydaci na żołnierzy zawodowych dopłacają do limitu finansowania leku" jest niezgodne z zasadą opisaną w kontekście: ta grupa ma leki bezpłatnie do wysokości limitu, czyli nie płaci w części mieszczącej się w limicie. Dopłata może wystąpić dopiero wtedy, gdy pacjent wybierze lek droższy niż limit (wtedy dopłaca nadwyżkę), ale nie "do limitu".
Pozostałe informacje są zgodne z praktyką realizacji recept:
- "Limit finansowania oznacza kwotę, którą pokrywa NFZ…" — to poprawny opis sensu limitu, czyli części finansowanej ze środków publicznych.
- "Ostateczny koszt ponoszony przez pacjenta wynika z różnicy…" — to ogólny opis współpłacenia: pacjent płaci to, czego nie pokrywa refundacja (w tym ewentualną nadwyżkę ponad limit oraz dopłatę wynikającą z poziomu odpłatności).
- "Zasłużeni Dawcy Krwi otrzymują leki bezpłatnie do wysokości limitu…" — to przykład uprawnienia "do limitu", które w praktyce oznacza 0 zł w ramach limitu i możliwą dopłatę dopiero powyżej limitu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawia się sformułowanie "dopłaca do limitu", sprawdź, czy nie jest to odwrócenie reguły. Najczęstsza pomyłka polega na zamianie znaczeń: poprawnie jest "bezpłatnie do limitu", a dopłata dotyczy zwykle kwoty ponad limit.
