Terapia przez sztukę jest uznawana za szczególnie przydatną wtedy, gdy podopieczny ma trudność z werbalnym nazywaniem i opisywaniem swoich stanów emocjonalnych. Aktywność plastyczna (np. rysunek, malowanie, lepienie, kolaż) daje bezpieczny kanał ekspresji niewerbalnej, a wytwór pracy pomaga opiekunowi/terapeucie rozpocząć rozmowę: "co przedstawia praca?", "jakie kolory wybrałeś i dlaczego?", "co czujesz, gdy na to patrzysz?".
Odpowiedź "Terapia przez muzykę" może wspierać regulację nastroju i redukcję napięcia, ale nie zawsze ułatwia konkretne ujawnienie treści emocjonalnych w formie, którą da się omówić tak bezpośrednio jak pracę plastyczną. "Terapia przez ruch" bywa cenna w rozładowaniu pobudzenia, poprawie kontaktu z ciałem i aktywizacji, jednak u części osób z trudnością w wyrażaniu uczuć może nie prowadzić do nazwania emocji, tylko do samego pobudzenia lub zmęczenia. "Terapia przez gry i zabawy" sprzyja integracji, budowaniu relacji i treningowi społecznemu, ale jej cel bywa bardziej społeczny niż ekspresyjny, a emocje mogą pozostać ukryte za zasadami gry.
W praktyce DPS wybór metody powinien uwzględniać możliwości poznawcze, stan zdrowia, preferencje oraz bezpieczeństwo podopiecznego. Jeśli celem jest przełamanie bariery w mówieniu o uczuciach, arteterapia daje materialny "punkt zaczepienia" do rozmowy i obserwacji, dlatego w tym ujęciu jest najbardziej adekwatna.
