Silnik przeznaczony do pracy ciągłej jest dobierany i znamionowany tak, aby mógł pracować przez długi czas przy obciążeniu znamionowym (lub określonym obciążeniu) bez konieczności przerw na chłodzenie. Kluczową informacją na tabliczce znamionowej nie jest wtedy sama wartość mocy czy prądu, lecz rodzaj pracy (duty) określający charakter obciążenia w czasie.
W praktyce na tabliczce znamionowej (lub w dokumentacji silnika) spotyka się oznaczenia rodzajów pracy, najczęściej w postaci symboli S1–S9. Dla pracy ciągłej typowym oznaczeniem jest S1, rozumiane jako praca przy stałym obciążeniu przez czas wystarczający do osiągnięcia stanu ustalonego temperatury. Jeżeli tabliczka zawiera informację "S1", to wskazuje, że silnik jest przeznaczony właśnie do takiego reżimu.
Odpowiedzi niepoprawne zwykle odpowiadają sytuacjom, w których tabliczka wskazuje inny rodzaj pracy niż ciągły, np. pracę krótkotrwałą (gdzie dopuszcza się pracę tylko przez określony czas), pracę przerywaną (cykliczną z przerwami), albo pracę z rozruchem/hamowaniem w cyklu. Typowym błędem na egzaminie jest wybór tabliczki z "lepszymi" parametrami elektrycznymi (większa moc, większy prąd) zamiast odczytania właściwego pola z oznaczeniem rodzaju pracy.
Wskazówka egzaminacyjna: podczas analizy tabliczki zawsze szukaj wprost zapisu rodzaju pracy (np. "S1") lub informacji równoważnej w dokumentacji. Parametry takie jak napięcie, częstotliwość, moc i cosφ są ważne, ale same w sobie nie potwierdzają, że silnik jest przeznaczony do pracy ciągłej.
