W pytaniu sprawdzana jest znajomość założeń modelu idealnego wzmacniacza operacyjnego. Taki model jest uproszczeniem używanym w analizie obwodów, aby łatwo wyprowadzać zależności dla układów z ujemnym sprzężeniem zwrotnym.
W klasycznym ujęciu idealny WO ma:
- nieskończenie duże różnicowe wzmocnienie napięciowe (w otwartej pętli) – dzięki temu przy pracy ze sprzężeniem zwrotnym różnica napięć na wejściach dąży do zera, co stoi za regułą "węzła wirtualnego".
- nieskończenie dużą rezystancję wejściową – prądy wejściowe są równe zero, więc źródło sygnału nie jest obciążane przez wejście WO.
- nieskończenie szerokie pasmo przenoszenia (oraz brak opóźnień) – w modelu idealnym odpowiedź nie pogarsza się wraz z częstotliwością.
Natomiast odpowiedź "nieskończenie duża rezystancja wyjściowa" jest niezgodna z ideałem. Wzmacniacz operacyjny w modelu idealnym powinien zachowywać się na wyjściu jak idealne źródło napięcia, czyli mieć rezystancję wyjściową równą zero. Mała rezystancja wyjściowa oznacza, że napięcie na wyjściu mało zależy od obciążenia (w granicach możliwości prądowych rzeczywistego układu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są poprawne jako "cecha nieopisująca ideału"?
- "Nieskończenie szerokie pasmo przenoszenia" to typowe założenie idealizacji; w praktyce pasmo jest skończone i ogranicza szybkość oraz stabilność układu.
- "Nieskończenie duże różnicowe wzmocnienie napięciowe" to fundament modelu; w realnych WO wzmocnienie jest duże, ale skończone.
- "Nieskończenie duża rezystancja wejściowa" także należy do standardowych założeń; w rzeczywistości rezystancja jest duża, lecz prądy polaryzacji wejść nie są zerowe.
Wskazówka egzaminacyjna: przy "idealnych" wzmacniaczach zapamiętaj kierunek granic: Rwe → ∞, ale Rwy → 0. To częsta pułapka w pytaniach testowych.
