Rozmiar pliku dźwiękowego (dla tego samego czasu trwania nagrania) zależy głównie od tego, ile danych jest zapisywanych na sekundę. W zapisie nieskompresowanym (PCM) ilość danych rośnie wraz z parametrami: liczba kanałów (mono/stereo), częstotliwość próbkowania oraz rozdzielczość bitowa. Podniesienie któregokolwiek z tych parametrów zwiększa strumień danych, więc plik staje się większy.
Odpowiedź "Zwiększyć stopień kompresji." jest poprawna, ponieważ większa kompresja danych audio (w praktyce: mocniejsze kodowanie stratne lub ustawienie niższego bitrate w danym kodeku, ewentualnie wybór wydajniejszego algorytmu) zmniejsza ilość informacji, które trzeba zapisać. Skutkiem jest mniejszy rozmiar pliku. To typowa decyzja przy przygotowaniu materiału do wysyłki, publikacji online lub gdy ogranicza nas miejsce na nośniku.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- "Zwiększyć ilość kanałów." Więcej kanałów oznacza więcej równoległych strumieni audio (np. mono → stereo), więc rośnie ilość danych do zapisania w każdej sekundzie.
- "Zwiększyć rozdzielczość bitową." Większa głębia bitowa to więcej bitów na jedną próbkę, czyli większa precyzja zapisu amplitudy. W PCM bezpośrednio powiększa to rozmiar pliku, a w kompresji często także zwiększa wymagania na dane lub utrudnia silne zmniejszenie bitrate bez artefaktów.
- "Zwiększyć częstotliwość próbkowania." Wyższe próbkowanie to więcej próbek na sekundę. W zapisie liniowym oznacza to większy strumień danych, a więc większy plik.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy zmniejszenia rozmiaru, to szukaj działań obniżających ilość danych (kompresja/bitrate) albo parametrów zapisu, a unikaj opcji "zwiększyć" dotyczących próbkowania, bitów i kanałów, bo one niemal zawsze podnoszą wagę pliku.
