CBR to skrót od Constant Bit Rate, czyli trybu kodowania, w którym przepływność bitowa (bitrate) jest utrzymywana na stałym poziomie w czasie. Oznacza to, że koder dąży do tego, aby w każdej jednostce czasu zapisywać podobną liczbę bitów, niezależnie od tego, czy fragment materiału jest prosty (cisza, długie dźwięki) czy złożony (transjenty, gęsta faktura).
W praktyce CBR jest przydatne, gdy liczy się przewidywalność: łatwiej oszacować końcowy rozmiar pliku i wymagane pasmo transmisji. To bywa ważne w emisji, transmisji lub w sytuacjach, gdy system ma stałe ograniczenia przepustowości.
Pozostałe odpowiedzi nie oznaczają stałej przepływności:
- VBR (Variable Bit Rate) – przepływność może się zmieniać w czasie; koder przydziela więcej bitów trudnym fragmentom, a mniej łatwym, co często poprawia efektywność kompresji przy podobnej jakości odsłuchowej.
- ABR (Average Bit Rate) – przepływność chwilowa może się wahać, ale algorytm dąży do utrzymania zadanego średniego bitrate w skali całego pliku/odcinka. To kompromis między przewidywalnością rozmiaru a elastycznością VBR.
- MBR nie jest standardowym, powszechnie używanym w tym kontekście skrótem na określenie stałego bitrate; może pojawiać się w innych znaczeniach zależnie od narzędzia lub systemu, ale nie odpowiada definicji "stałej przepływności bitowej".
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zależność: CBR = stałe, VBR = zmienne, a ABR = średnie docelowe. W zadaniach praktycznych zawsze łącz to z celem: stabilność transmisji i łatwe planowanie rozmiaru sprzyja CBR, a lepsza efektywność jakościowa przy tym samym rozmiarze często sprzyja VBR/ABR.
