W układach PLC czasomierz (timer) realizuje funkcję odmierzania czasu, a jego parametr PV (wartość zadana/preset) określa, jak długo ma trwać odmierzanie (np. czas opóźnienia, czas impulsu albo czas podtrzymania – zależnie od typu czasomierza i sposobu włączenia w program).
Jeżeli w analizowanym programie (z rysunku) to czasomierz T2 jest elementem, który decyduje o tym, jak długo na wyjściu Q0.1 utrzymuje się stan wysoki, to zmiana jego PV jest najprostszą korektą "czasu trwania" sygnału.
- "Zwiększenie wartości PV czasomierza T2." jest poprawne, bo większa nastawa czasu w bloku, który steruje utrzymaniem wyjścia, powoduje dłuższe utrzymywanie stanu wysokiego (wyjście pozostaje w stanie "1" przez dłuższy okres, zanim timer zakończy odmierzanie lub zmieni swój sygnał wyjściowy).
- "Zmniejszenie wartości PV czasomierza T2." działa w kierunku przeciwnym: skraca nastawiony czas, więc zwykle skraca też czas trwania stanu wysokiego na Q0.1, jeśli T2 rzeczywiście odpowiada za podtrzymanie.
- "Zwiększenie wartości PV czasomierza T1." może wydłużyć jakiś etap sekwencji, ale nie ma gwarancji wpływu na Q0.1. Jeśli T1 jest w innym miejscu logiki (np. warunek startu, opóźnienie innego sygnału), zmiana PV nie przełoży się bezpośrednio na czas stanu wysokiego Q0.1.
- "Zmniejszenie wartości PV czasomierza T1." analogicznie nie gwarantuje wydłużenia stanu wysokiego; może wręcz przyspieszyć przejścia w sekwencji.
Klucz w tego typu zadaniach to identyfikacja, który timer w programie wpływa na utrzymanie wyjścia oraz czy jego wyjście (Q z timera) steruje Q0.1 bezpośrednio czy pośrednio. Dopiero wtedy korekta PV daje przewidywalny efekt.
