W przekładniach stożkowych kluczowe jest uzyskanie prawidłowego kontaktu (dolegania) boków zębów, często ocenianego jako "ślad współpracy". Aby to osiągnąć, w praktyce montażowej wykonuje się regulację wzajemnego ustawienia kół (np. ich położenia względem siebie) tak, by mimo nieuniknionych odchyłek wymiarów i ustawień uzyskać poprawną pracę przekładni: równomierne przenoszenie obciążenia, mniejsze drgania, niższy hałas i mniejsze zużycie.
Takie działanie odpowiada zasadzie kompensacji: nie zakłada ona, że każdy element "pasuje od razu", lecz że dzięki regulacji/ustawieniu można zredukować skutki tolerancji i doprowadzić do wymaganego efektu eksploatacyjnego (tu: właściwego dolegania boków zębów).
- Kompensacji – właściwa, bo dotyczy korygowania ustawienia w montażu w celu uzyskania wymaganej współpracy zębów.
- Całkowitej zamienności – błędna, bo oznacza możliwość wymiany części na inną sztukę bez selekcji i bez dodatkowego dopasowania/regulacji, przy zachowaniu funkcji.
- Dopasowywania – błędna w tym ujęciu, bo dopasowywanie kojarzy się z doborem selekcyjnym lub dodatkowymi operacjami (np. obróbką) w celu uzyskania pasowania, a nie z regulacyjnym ustawieniem dla uzyskania śladu współpracy.
- Częściowej zamienności – błędna, bo dopuszcza wymianę tylko w określonych grupach/zakresach, ale nadal dotyczy zamieniania elementów, a nie regulacji kontaktu zębów jako celu montażu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się cel typu "zapewnienie właściwego dolegania", "uzyskanie śladu współpracy", "wyeliminowanie skutków odchyłek" – najczęściej chodzi o kompensację realizowaną przez ustawienie/regulację zespołu.
