Zasada niezamykania łańcuchów wymiarowych oznacza, że na rysunku technicznym nie powinno się podawać jednocześnie wszystkich wymiarów, które tworzą zamkniętą pętlę (np. suma kilku odcinków równa się wymiarowi całkowitemu, a wszystkie te wartości są podane niezależnie). Taki "zamknięty" zapis prowadzi do problemu praktycznego: po wykonaniu elementu z tolerancjami może się okazać, że wymiary nie dają się spełnić jednocześnie bez sprzeczności. Właśnie dlatego zostawia się jeden wymiar jako pochodny (wynikający z pozostałych) i nie wymiaruje się pętli w całości.
Odpowiedź "Niezamykania łańcuchów wymiarowych." jest więc poprawna, jeśli schemat pokazuje sytuację, w której łańcuch nie jest domknięty (brakuje jednego wymiaru "zamykającego" albo celowo wymiaruje się bazowo, bez pętli).
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do tej reguły:
- "Pomijania wymiarów oczywistych." dotyczy rezygnacji z podawania wymiarów, które dają się jednoznacznie odczytać z innych danych lub są oczywiste z geometrii, ale sama w sobie nie wyjaśnia problemu pętli i sprzeczności wymiarów.
- "Niepowtarzania wymiarów." oznacza, że tego samego wymiaru nie należy podawać w kilku miejscach rysunku (ryzyko niespójności przy zmianach). To inny błąd niż domknięty łańcuch; można nie powtarzać wymiarów, a nadal błędnie domknąć pętlę innymi wartościami.
- "Oznaczania grubości płaskich przedmiotów." odnosi się do specyficznego sposobu zapisu grubości (np. blachy), a nie do struktury łańcucha wymiarowego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz kilka wymiarów "po kolei" i dodatkowo wymiar całkowity, sprawdź, czy tworzą zamkniętą zależność. Jeśli tak, zasada zwykle mówi, aby nie podawać jednego z nich i oprzeć wymiarowanie na bazie (datum), by ograniczyć kumulację odchyłek.
