Ploter tnący wykonuje ruch noża po zadanym konturze. Taki kontur musi być opisany jako grafika wektorowa (krzywe/ścieżki), bo tylko wtedy urządzenie (lub RIP/sterownik) dostaje jednoznaczną informację, po jakiej linii ma ciąć.
Odpowiedź "JPG" jest poprawna, ponieważ JPG (JPEG) jest formatem rastrowym: obraz składa się z pikseli, a nie z krzywych opisujących krawędzie. W praktyce plik JPG może służyć jako podgląd grafiki do wydruku, ale sam w sobie nie jest standardowym nośnikiem ścieżki tnącej. Nawet jeśli da się go w pewnych workflow "obrobić", to nie jest to typowy format do bezpośredniego cięcia po konturze.
Pozostałe formaty są kojarzone z danymi wektorowymi i pracą DTP:
- AI (pliki programu wektorowego) może zawierać krzywe i obiekty, które da się wykorzystać jako linie cięcia.
- EPS jest kontenerem dla grafiki (często wektorowej) wykorzystywanym do wymiany w poligrafii; może przenosić krzywe/ścieżki.
- CDR to format natywny programu wektorowego, również pozwalający zapisać kontury.
Typowy błąd na egzaminie polega na utożsamieniu "formatu graficznego" z tym, co najczęściej spotyka się w codziennych obrazach (np. zdjęcia), zamiast z tym, co jest potrzebne produkcyjnie: wektorowego opisu kształtu. W zadaniach o ploterach tnących warto zapamiętać regułę: cięcie wymaga wektora, druk/zdjęcia często są rastrowe.
