W praktyce instalacyjnej rozróżnia się czujki według zjawiska fizycznego, które wykrywają. Odpowiedź "Czujki zbicia szkła." jest poprawna, gdy fragment instrukcji opisuje detekcję zdarzenia związanego z rozbiciem szyby – typowo poprzez analizę sygnału akustycznego (np. sekwencja dźwięków: uderzenie + brzęk szkła) albo poprzez czujnik drgań/wibracji mocowany do szyby/ramy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Czujki zalania." – ich zadaniem jest wykrycie obecności wody lub przekroczenia poziomu wilgoci w miejscu montażu. Instrukcje takich czujek opisują zwykle sondy/elektrody, styki zalaniowe, miejsce montażu przy podłodze lub przy instalacjach wodnych, a nie zjawiska akustyczne czy wibracyjne związane z szybą.
- "Czujki dymu." – reagują na produkty spalania (dym/aerozole). W instrukcjach pojawiają się pojęcia związane z komorą optyczną, jonizacją lub zasilaniem/okresowymi testami charakterystycznymi dla ochrony przeciwpożarowej, a nie dla ochrony szyb.
- "Czujki ruchu PIR." – wykrywają ruch obiektu emitującego promieniowanie cieplne, analizując zmiany w polu widzenia elementu piroelektrycznego przez soczewkę Fresnela. Instrukcje PIR często odnoszą się do stref detekcji, kątów, wysokości montażu i odporności na zwierzęta, a nie do "tłuczenia" czy "szkła".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawia się logika "zdarzenie jednorazowe, gwałtowne" (uderzenie, brzęk, drganie szyby) zamiast "stan utrzymujący się" (woda) lub "proces" (dym), najczęściej chodzi o czujkę zbicia szkła. W montażu istotne bywa też właściwe umiejscowienie względem okien i unikanie źródeł hałasu, aby ograniczyć fałszywe alarmy.
