W pomiarze sytuacyjnym metodą ortogonalną położenie punktów w terenie opisuje się względem przyjętej linii pomiarowej. Stosuje się tu zapis typu "wzdłuż i w poprzek": najpierw określa się miejsce na linii (np. poprzez miarę bieżącą, czyli pikietaż), a następnie podaje się domiar prostopadły do tej linii (rzędną). Taki sposób zapisu umożliwia jednoznaczne odtworzenie punktu w opracowaniu kameralnym.
Dlatego poprawne i typowe zasady szkicu polowego w tej metodzie obejmują:
- podanie 0,00 przy punkcie początkowym linii pomiarowej, aby jednoznacznie zdefiniować początek pikietażu i kierunek narastania miary;
- wpisywanie miar bieżących zdejmowanych punktów w odniesieniu do linii pomiarowej oraz oznaczanie domiarów prostopadłych, bo to jest istota metody ortogonalnej;
- zachowanie czytelnej geometrii zapisu (odcięta wzdłuż linii, rzędna wzdłuż domiaru prostopadłego), co zmniejsza ryzyko pomyłek na etapie obliczeń i kreślenia.
Odpowiedź "Podania domiarów biegunowych (α, d) zdejmowanych punktów." nie pasuje do metody ortogonalnej, ponieważ domiary biegunowe opisują punkt przez kąt i odległość względem stanowiska/instrumentu (to typowe dla metody biegunowej). W szkicu ortogonalnym nie zakłada się zapisu (α, d) jako podstawowego sposobu wyznaczania punktów, tylko zapis prostokątny względem linii.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do elementów charakterystycznych dla metody ortogonalnej (miara bieżąca, zapisy prostopadłe/równoległe do odpowiednich linii pomocniczych), więc mogą być stosowane podczas sporządzania szkicu polowego. Najczęstszy błąd na egzaminie to pomieszanie metod: jeśli w treści pojawiają się symbole kąta i odległości, wielu zdających automatycznie uznaje je za "uniwersalne", choć w praktyce są przypisane do innego sposobu pomiaru.
