Pohałasowy ubytek słuchu (noise-induced hearing loss) ma typowy obraz w audiometrii tonalnej, który protetyk słuchu powinien rozpoznawać, bo pomaga on ocenić zgodność wyniku z wywiadem narażenia na hałas oraz ukierunkować dalsze postępowanie.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "A"?
Wzorzec pohałasowy to zwykle ubytek odbiorczy w zakresie wysokich częstotliwości z charakterystycznym wcięciem (notch) w paśmie 3–6 kHz, bardzo często z największym pogorszeniem około 4 kHz. Często obserwuje się też względną poprawę progu przy 8 kHz w porównaniu z punktem "wcięcia". Ponieważ ekspozycja na hałas środowiskowy/zawodowy działa zazwyczaj na oboje uszu, obraz bywa zbliżony obuusznie (choć nie zawsze idealnie symetryczny).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Audiogram odpowiadający ubytkowi przewodzeniowemu sugerowałby różnicę między progami przewodnictwa powietrznego i kostnego (tzw. szczelinę powietrzno-kostną), co nie jest typową cechą izolowanego uszkodzenia pohałasowego.
- Wzorzec presbyacusis (ubytek związany z wiekiem) częściej ma postać bardziej "gładkiego", stopniowo narastającego spadku w wysokich częstotliwościach, bez wyraźnego wcięcia 3–6 kHz.
- Audiogram asymetryczny lub o nietypowym kształcie (np. dominacja niskich częstotliwości, krzywa "płaska" o dużym ubytku w całym paśmie) zwykle kieruje podejrzenie na inną etiologię niż typowy uraz akustyczny.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj najpierw miejsca największego pogorszenia w wysokich częstotliwościach i sprawdź, czy w okolicy 8 kHz próg nie jest lepszy niż w punkcie maksymalnego spadku. Następnie oceń, czy obraz jest obuuszny i podobny po obu stronach. To najszybsza droga do identyfikacji ubytku pohałasowego.
