W geodezji "dokładność" czynności (np. tyczenia) opisuje się najczęściej miarą statystyczną, która charakteryzuje typową wielkość odchyłek uzyskiwanych w danych warunkach. Taką miarą jest błąd średni tyczenia – informuje, jak duże są przeciętne odchylenia wynikające z instrumentu, metody, obserwacji i opracowania.
Odpowiedź "Średni tyczenia." jest więc właściwa, bo odnosi się bezpośrednio do procesu tyczenia i wskazuje miarę używaną do opisu jego dokładności.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?
- "Graniczny tyczenia." – błąd graniczny opisuje wartość dopuszczalną lub granicę, a nie typową (średnią) miarę rozrzutu wyników. Może być używany w kryteriach odbioru, ale nie jest podstawową miarą "dokładności" w sensie statystycznym.
- "Średni położenia punktu." – dotyczy ogólnej jakości wyznaczenia położenia punktu (np. z pomiaru sytuacyjnego), a nie specyficznie procesu wytyczenia (tyczenia) punktu/elementu w terenie względem projektu.
- "Średni pomiaru." – jest zbyt ogólne: "pomiar" może oznaczać wiele różnych czynności i wielkości (długości, kąty, współrzędne). Pytanie dotyczy konkretnie tyczenia, więc właściwa miara powinna to jednoznacznie wskazywać.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "miara dokładności" danej czynności, najpierw sprawdź, czy odpowiedź odnosi się dokładnie do tej czynności (tu: tyczenia), a następnie czy jest to miara "średnia" (statystyczna) czy "graniczna" (dopuszczalna). To pomaga uniknąć mylenia kryteriów tolerancji z miarą dokładności.
