Czujnik spalania stukowego służy do wykrywania zjawiska spalania detonacyjnego (stukowego) w cylindrach. Zjawisko to powoduje powstawanie charakterystycznych drgań i fal ciśnienia w silniku. Czujnik montuje się zwykle na bloku silnika (lub w jego pobliżu), aby możliwie dobrze "zbierał" drgania konstrukcji. Sterownik silnika wykorzystuje sygnał z czujnika do ochrony jednostki napędowej, np. przez korekty parametrów pracy (w praktyce często kojarzone z korektą kąta zapłonu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego elementu?
- "Przyspieszeń liniowych" – czujniki przyspieszeń (akcelerometry) spotyka się m.in. w systemach bezpieczeństwa i stabilizacji. Ich zastosowanie oraz miejsce montażu w pojeździe są inne niż typowe umiejscowienie czujnika spalania stukowego na silniku; zwykle nie identyfikuje się ich jako elementów związanych z detekcją zjawisk spalania w cylindrach.
- "Kąta wyprzedzenia wtrysku" – w praktyce sterownik wyznacza moment wtrysku na podstawie sygnałów z czujników położenia/obrotu (np. wału korbowego i wałka rozrządu) oraz map sterujących. Nie jest to typowa nazwa pojedynczego czujnika rozpoznawanego "po wyglądzie" na silniku.
- "Pomiaru prędkości obrotowej" – czujniki prędkości obrotowej (np. czujnik położenia/obrotu wału) mają zwykle inną konstrukcję i pracują względem koła impulsowego. Rozpoznaje się je po geometrii dopasowanej do odczytu zębatki/znaczników, a nie po formie typowej dla czujnika rejestrującego drgania bloku.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "Który czujnik przedstawiają ilustracje?" warto zwrócić uwagę na miejsce montażu, sposób mocowania i ogólną funkcję wynikającą z budowy (np. element "zbierający drgania" vs element "odczytujący zęby koła"). To zwykle pozwala odróżnić czujnik spalania stukowego od czujników położenia/obrotu.
