W instalacji solarnej (kolektory słoneczne z obiegiem czynnika grzewczego) jednym z typowych problemów przy montażu i uruchamianiu jest zapowietrzenie. Powietrze oraz gazy rozpuszczone w cieczy mają tendencję do gromadzenia się w najwyższych punktach instalacji, tworząc tzw. kieszenie powietrzne. Taka kieszeń może ograniczać lub nawet blokować przepływ, powodować hałas, wahania wskazań temperatury oraz spadek sprawności odbioru ciepła z kolektora.
Dlatego elementem, który należy zamontować w najwyższym punkcie instalacji, jest odpowietrznik (często w praktyce jako odpowietrznik/armatura odpowietrzająca w miejscu, gdzie powietrze realnie może się zbierać). Jego zadaniem jest umożliwienie usunięcia powietrza z układu podczas napełniania i pracy instalacji, co stabilizuje przepływ i poprawia warunki pracy pompy oraz wymiany ciepła.
- Pompa napełniająca służy do wtłaczania czynnika do instalacji podczas napełniania/serwisu, ale nie jest elementem, który "powinien być" w najwyższym punkcie ze względu na gromadzenie powietrza.
- Naczynie wyrównawcze (w praktyce naczynie wzbiorcze) kompensuje zmiany objętości czynnika wynikające ze zmian temperatury i utrzymuje właściwe warunki ciśnienia, a nie odpowietrza instalacji w najwyższym punkcie.
- Czujnik temperatury kolektora montuje się w miejscu przewidzianym konstrukcyjnie (zwykle w tulei pomiarowej kolektora lub na przewodzie), aby poprawnie mierzył temperaturę, ale jego funkcją nie jest usuwanie powietrza. Umieszczenie go "najwyżej" nie rozwiązuje problemu zapowietrzenia.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: powietrze idzie do góry, więc tam projektuje się miejsca jego usuwania. Dzięki temu instalacja łatwiej się uruchamia i pracuje stabilniej.
