W produkcji i montażu dźwięku "zachować jak największą ilość informacji" oznacza uniknąć kompresji stratnej, która nieodwracalnie usuwa część danych sygnału. Dlatego jako format docelowy do eksportu materiału roboczego, archiwizacji lub przekazania do dalszej obróbki najczęściej wybiera się .wav.
Plik .wav jest kontenerem, w którym standardowo zapisuje się dźwięk jako PCM (nieskompresowany, liniowy zapis próbek). Taki zapis nie "zgaduje" brakujących fragmentów i nie wycina składowych uznanych za mniej słyszalne, dzięki czemu zachowuje pełną informację potrzebną do dalszej edycji (np. obróbki dynamiki, korekcji barwy, redukcji szumu).
Opcje .mp3 i .aac to formaty (kodeki) stratne. Zmniejszają rozmiar pliku kosztem jakości: część danych jest trwale usuwana na podstawie modeli psychoakustycznych. To może być akceptowalne w dystrybucji (np. streaming), ale nie jest optymalne jako "format docelowy" do zachowania maksymalnej informacji w procesie montażu.
Rozszerzenie .m4a oznacza zwykle kontener MPEG-4 Audio; w praktyce najczęściej zawiera kodowanie AAC, czyli również kompresję stratną. Dlatego nie będzie lepszym wyborem niż WAV, gdy celem jest zachowanie danych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach widzisz WAV kontra MP3/AAC/M4A i pytanie dotyczy zachowania informacji/jakości do dalszej obróbki, wybieraj format kojarzony z PCM i pracą studyjną, a nie formaty dystrybucyjne.
