Twardość drewna to odporność na miejscowe odkształcenia (np. wgniecenie, zarysowanie). W praktyce obróbki ma wpływ na dobór posuwu, nacisku docisku, intensywność szlifowania oraz tempo zużywania się ostrzy.
Wśród podanych gatunków świerk jest typowym przedstawicielem drewna iglastego o niskiej twardości i umiarkowanej gęstości, dlatego zwykle klasyfikuje się go jako "miękkie" drewno konstrukcyjne i stolarskie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- Sosna – również jest iglasta, ale przeciętnie bywa twardsza od świerka (różnice wynikają m.in. z większego udziału drewna późnego). To częsta pułapka: oba gatunki są "miękkie", ale nie identyczne.
- Buk – to gatunek liściasty o dużej gęstości i wysokiej twardości. W obróbce stawia większy opór skrawaniu i szybciej tępi narzędzia niż typowe iglaste.
- Grochodrzew – drewno liściaste, powszechnie uznawane za twarde i odporne na ścieranie; w zastosowaniach praktycznych jest zdecydowanie "twardsze" od świerka i sosny.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli nie podano metody pomiaru (np. Janka/Brinell) ani wilgotności, wybieraj odpowiedź zgodną z ogólną klasyfikacją gatunków: iglaste zwykle są mniej twarde niż twarde liściaste (buk, grochodrzew).
