Osłony przeciwśnieżne przy drogach mają za zadanie zmniejszyć prędkość wiatru i spowodować, aby nawiewany śnieg odkładał się w kontrolowanym miejscu (przed pasem zieleni), a nie na jezdni. Z tego powodu w nasadzeniach osłonowych preferuje się gatunki, które:
- są zimozielone (działają także zimą, gdy problem nawiewania śniegu jest największy),
- tworzą zwarty, gęsty pokrój od możliwie niskiej wysokości,
- dobrze znoszą wiatr i mróz,
- pozwalają na formowanie i utrzymanie ciągłości pasa zieleni.
Odpowiedź "Świerk pospolity (Picea abies)" pasuje do tej funkcji, ponieważ jest iglakiem zimozielonym o dość gęstym ulistnieniu (ugłowieniu) i w praktyce bywa wykorzystywany do tworzenia pasów osłonowych, które ograniczają przewiewy.
Odpowiedź "Miłorząb japoński (Ginkgo biloba)" jest mniej trafna: to drzewo liściaste, które na zimę zrzuca liście, więc w okresie krytycznym dla osłon przeciwśnieżnych nie zapewnia porównywalnej bariery aerodynamicznej.
Odpowiedź "Jodła koreańska (Abies koreana)" jest gatunkiem iglastym, ale częściej traktuje się ją jako roślinę ozdobną do ogrodów i parków; w zadaniach egzaminacyjnych dotyczących pasów przydrożnych i osłon przeciwśnieżnych zwykle wskazuje się gatunki bardziej typowe użytkowo.
Odpowiedź "Magnolia gwiaździsta (Magnolia stellata)" również nie pasuje: jest to krzew/drzewko ozdobne o sezonowym ulistnieniu i niewielkiej masie korony w zimie, przez co nie spełnia funkcji zwartej osłony w pasie drogowym.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: osłona przeciwśnieżna = roślina zimozielona + zwarty pokrój + odporność na warunki otwarte. Następnie dopiero dopasowuje się konkretny gatunek do warunków siedliskowych i wymagań utrzymaniowych.
