W ogrodzie skalnym dobiera się rośliny, które dobrze znoszą pełne słońce, przepuszczalne podłoże, okresowe przesuszenie oraz mają pokrój pasujący do skali kompozycji (często rośliny niskie, kępkowe, poduszkowe). Dlatego poprawną propozycją jest aster alpejski (Aster alpinus) – to typowa bylina rabatowo-skalna, zwykle niska, odpowiednia do nasadzeń na skarpach, w szczelinach i na obrzeżach skalniaków.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Ostróżka ogrodowa (Delphinium ajacis) – w praktyce ogrodowej kojarzona jest z roślinami wysokimi, przeznaczanymi na rabaty bylinowe lub do cięcia. Taki pokrój i wymagania nie są typowe dla skalniaka, gdzie unika się dominujących, wysokich akcentów w małej skali.
- Nagietek lekarski (Calendula officinalis) – to popularna roślina ozdobna i użytkowa, ale w doborze do bylin skalnych jest myląca, bo często uprawia się go jako roślinę jednoroczną lub krótkowieczną. W ogrodzie skalnym zwykle oczekuje się wieloletniej trwałości i stabilnych kęp.
- Paciorecznik ogrodowy (Canna × generalis) – jest rośliną ciepłolubną, o dużych liściach i efektownych kwiatostanach, często traktowaną jako roślina sezonowa; w polskich warunkach bywa wymagane wykopywanie kłączy i przechowywanie. To nie pasuje do klasycznego, całorocznego skalniaka.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz "ogród skalny", szukaj gatunków niskich i odpornych na przesuszenie, a odrzucaj rośliny typowo rabatowe wysokie, sezonowe lub wymagające zimowania w pomieszczeniach.
