KWALIFIKACJA LES2 - TEST WIEDZY NR 5

PYTANIE NR 10.
Który gatunek spośród poniższych zwykle powoduje szkody ryjące i jest na ogół najsłabiej ograniczany przez repelenty zapachowe w ochronie upraw leśnych?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Dzik wyrządza typowe szkody ryjące (rozgrzebywanie gleby), a repelenty zapachowe działają przede wszystkim na zwierzynę zgryzającą (jeleniowate). Dlatego w praktyce repelenty mają ograniczoną skuteczność wobec dzików, a częściej stosuje się bariery fizyczne i działania ograniczające presję populacji.

Pełne wyjaśnienie:

W ochronie upraw leśnych metody dobiera się do gatunku oraz do typu szkód. Kluczowa różnica dotyczy tego, czy zwierzę niszczy rośliny przez zgryzanie/spałowanie (typowe dla jeleniowatych), czy przez rycie (typowe dla dzików).

Poprawna odpowiedź: Dzik
Dzik powoduje przede wszystkim szkody ryjące, czyli rozkopuje glebę i darń w poszukiwaniu pokarmu. Repelenty zapachowe oddziałują głównie na węch i są traktowane jako metoda wspomagająca, jednak wobec dzików ich skuteczność jest zwykle ograniczona w porównaniu z jeleniowatymi. W praktyce większą rolę odgrywają działania organizacyjne (np. ochrona powierzchni) oraz łączenie metod (np. grodzenia + inne działania).

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

  • Jeleń – należy do jeleniowatych i typowo powoduje szkody zgryzowe oraz spałowanie. Repelenty zapachowe częściej wykorzystuje się właśnie jako wsparcie ochrony przed jeleniowatymi.
  • Sarna – podobnie jak jeleń jest zwierzyną zgryzającą; repelenty bywają stosowane w celu ograniczenia zgryzania pędów, choć zwykle wymagają powtarzania zabiegów i łączenia z innymi metodami.
  • Łoś – również należy do jeleniowatych i jego presja wiąże się głównie z żerowaniem (zgryzaniem), a nie z typowym ryciem. Z tego powodu nie jest najlepszą odpowiedzią na pytanie o szkody ryjące i ograniczoną skuteczność repelentów.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "rycie" lub "rozgrzebywanie gleby", najczęściej chodzi o dzika. Gdy mowa o "zgryzaniu" lub "spałowaniu", myśl o jeleniowatych (jeleń, sarna, łoś).

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Szkody ryjące to zniszczenia powstające, gdy zwierzę rozgrzebuje glebę i darń w poszukiwaniu pokarmu. W praktyce leśnej najbardziej kojarzy się je z dzikiem. Skutkiem może być uszkodzenie młodych roślin, odsłonięcie korzeni i utrudnienie odnowienia.
Repelenty zapachowe są projektowane jako metoda wspomagająca i częściej ograniczają żerowanie zwierzyny zgryzającej. Dzik powoduje szkody przez rycie, a jego zachowanie podczas żerowania sprawia, że reakcja na bodźce zapachowe bywa słabsza i mniej przewidywalna.
Jeleń i sarna (jeleniowate) zwykle uszkadzają uprawy przez zgryzanie pędów, a także mogą powodować inne uszkodzenia związane z ocieraniem lub żerowaniem na młodych drzewkach. Z tego powodu w ochronie często rozważa się metody ograniczające dostęp do pędów.
Nie. Grodzenia (płoty) to bariera fizyczna, którą można stosować wobec różnych gatunków kopytnych powodujących szkody. W praktyce wybór zależy od wartości chronionej powierzchni (uprawa, szkółka, młodnik), presji zwierzyny i opłacalności, a nie od "przypisania" do jednego gatunku.
Repelent zapachowy ma wywołać u zwierzęcia niechęć do żerowania poprzez oddziaływanie na węch. Jest to zwykle metoda czasowa i wspomagająca, wymagająca odnawiania zabiegów. Skuteczność zależy m.in. od warunków pogodowych, presji zwierzyny i rodzaju szkód.
Najczęściej stosuje się podejście zintegrowane: bariera fizyczna (np. grodzenie) na najcenniejszych powierzchniach, metody wspomagające (np. repelenty) oraz działania ograniczające presję zwierzyny w skali obwodu. Dobór zależy od typu szkód i lokalnych warunków.
Regulacja populacji to działania zmierzające do utrzymania liczebności zwierzyny na poziomie ograniczającym szkody. W praktyce oznacza to prowadzenie gospodarki łowieckiej (w tym odstrzału) zgodnie z zasadami obowiązującymi dla zwierzyny łownej oraz potrzebami ochrony lasu.
Grodzenie jest szczególnie uzasadnione, gdy chroniona powierzchnia ma dużą wartość hodowlaną (np. odnowienia, szkółki) i występuje wysoka presja zwierzyny. To rozwiązanie kosztowniejsze, ale daje stabilną barierę fizyczną, więc bywa wybierane tam, gdzie szkody są powtarzalne.
Szkody od dzika częściej mają charakter ryjący: rozkopana gleba, ślady rycia, zniszczona darń. Przy jeleniowatych częściej widać zgryzanie pędów i uszkodzenia części nadziemnych. Pomocne jest też porównanie tropów i miejsc żerowania.
Częsty błąd to automatyczne przypisanie repelentów do dzika, bez uwzględnienia typu szkód. Drugi błąd to myślenie, że jedna metoda "należy" do jednego gatunku, choć praktyka leśna opiera się na łączeniu metod. Warto zawsze powiązać gatunek z typem szkody.
info

Statystycznie 65% uczniów zna prawidłową odpowiedź. średnie

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że dzik wyrządza typowe szkody ryjące (rozgrzebywanie gleby), a repelenty zapachowe działają przede wszystkim na zwierzynę zgryzającą (jeleniowate).

Źródła:

  • Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie, art. 46, Dz.U. 2022 poz. 1684

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z ochrony lasu (szkody od zwierzyny, metody zabezpieczeń)
  • Notatki/atlas śladów i tropów oraz rozpoznawanie szkód na uprawach
  • Komentarze i opracowania praktyczne Lasów Państwowych dotyczące ochrony upraw

Aktualizacja pytania: 03.04.2026



Aktualizacja pytania: 03.04.2026
📡 Brak połączenia internetowego