W silniku indukcyjnym jednofazowym kondensator pracy jest włączony na stałe w obwodzie uzwojenia pomocniczego. Jego zadaniem jest wytworzenie przesunięcia fazowego prądu w uzwojeniu pomocniczym względem uzwojenia głównego, co poprawia warunki rozruchu i pracy (moment, sprawność, stabilność).
W praktyce egzaminacyjnej dobór kondensatora pracy jest często oparty na regule doboru pojemności w funkcji mocy silnika oraz na doborze napięcia znamionowego kondensatora dla prądu przemiennego. Napięcie znamionowe kondensatora musi być podane dla AC i dobrane z odpowiednim zapasem w stosunku do 230 V, dlatego wartości rzędu 250 V AC są spotykane jako minimalny poziom w wielu zastosowaniach.
Odpowiedź "AC 250 V i 17 µF" jest poprawna, bo łączy właściwą pojemność (w mikrofaradach) z właściwym typem i poziomem napięcia znamionowego dla pracy w sieci 230 V.
Typowe błędy w takich zadaniach to:
- wybranie kondensatora o napięciu znamionowym nieodpowiednim do pracy w AC (albo zbyt niskim zapasem),
- pomylenie kondensatora pracy z rozruchowym (inne przeznaczenie i parametry),
- dobór pojemności "na oko" bez odniesienia do mocy silnika, co może skutkować spadkiem momentu, wzrostem prądu w uzwojeniu pomocniczym i przegrzewaniem.
Nawet jeśli w praktyce serwisowej spotyka się różne zalecenia producentów, na egzaminie liczy się wskazanie właściwej pary parametrów: pojemności w µF oraz napięcia znamionowego AC dobranego do zasilania 230 V.
