W argentometrii oznacza się m.in. jony chlorkowe (Cl−) metodą miareczkowania strąceniowego. Kluczową cechą tej metody jest to, że titrant musi dostarczać jonów Ag+, które reagują z chlorkami, tworząc trudno rozpuszczalny osad AgCl. Z tego powodu właściwym titrantem jest azotan srebra, czyli roztwór AgNO3.
Odpowiedź "Azotan srebra." jest poprawna, ponieważ AgNO3 jest standardowym odczynnikiem miareczkującym w argentometrii: w trakcie dodawania Ag+ następuje ilościowe wytrącanie AgCl aż do punktu końcowego (wykrywanego wskaźnikowo lub instrumentalnie, zależnie od wariantu metody).
Pozostałe propozycje nie pasują do istoty argentometrii:
- "Chlorek baru." jest typowo kojarzony z wytrącaniem innych anionów (np. tworzących trudno rozpuszczalne sole baru), ale nie jest źródłem Ag+, więc nie stanowi titranta w argentometrii chlorków.
- "Kwas solny." zawiera Cl−, czyli dostarcza analitu/reaktanta z tej samej grupy co oznaczane jony; nie może być uniwersalnym titrantem do oznaczania chlorków, bo nie wprowadza jonów Ag+ koniecznych do strącania AgCl.
- "Wersenian sodu." (EDTA) jest odczynnikiem charakterystycznym dla kompleksometr ii (miareczkowania kompleksometrycznego jonów metali), a nie dla miareczkowania strąceniowego chlorków.
W praktyce technologii żywności wiedza o tym, jaki odczynnik jest titrantem, pomaga właściwie dobrać metodę kontroli zasolenia i poprawnie interpretować wyniki analiz laboratoryjnych (np. dla serów, przetworów mięsnych czy marynat).
