Temperatura 160–180°C odpowiada typowym parametrom suszenia rozpyłowego, gdzie ciekły surowiec jest rozpylany w komorze i kontaktuje się z gorącym powietrzem (lub gazem). W praktyce podawany zakres dotyczy najczęściej temperatury powietrza wlotowego, a nie temperatury samego produktu.
W suszeniu rozpyłowym czas kontaktu z gorącym powietrzem jest bardzo krótki (sekundy). Woda intensywnie paruje, co powoduje silne chłodzenie parowaniem, dlatego temperatura produktu jest znacznie niższa niż temperatura powietrza. Dzięki temu można suszyć surowce wrażliwe termicznie i otrzymywać proszki (np. mleko w proszku, kawa rozpuszczalna, ekstrakty) mimo wysokiej temperatury czynnika suszącego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Tyndalizacja to wielokrotne ogrzewanie (klasycznie około temperatury wrzenia wody) rozdzielone okresami inkubacji. Typowe wartości są bliskie ~100°C, a nie 160–180°C.
- Pasteryzacja to łagodniejsze ogrzewanie w celu zniszczenia drobnoustrojów wegetatywnych. W praktyce stosuje się zakresy rzędu 72–100°C zależnie od metody i produktu, więc 160–180°C nie pasuje do definicji procesu.
- Blanszowanie jest krótkotrwałą obróbką w gorącej wodzie lub parze (zwykle 70–100°C), stosowaną m.in. przed mrożeniem czy suszeniem w celu inaktywacji enzymów. Także nie osiąga typowo 160–180°C.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się "suszenie", pamiętaj, że istnieje wiele metod. Niskie temperatury (np. 40–70°C) dotyczą często suszenia konwekcyjnego tradycyjnego, natomiast wysokie temperatury powietrza są charakterystyczne m.in. dla suszenia rozpyłowego.
