W modelu ISO/OSI każda warstwa ma inną rolę. Warstwa sieciowa (L3) odpowiada za logiczne adresowanie hostów i przesyłanie pakietów między sieciami, czyli m.in. za wybór trasy (routing) oraz przekazywanie pakietów przez kolejne urządzenia sieciowe.
Protokół IP jest klasycznym przykładem protokołu warstwy sieciowej: przenosi pakiety między sieciami i posługuje się adresami (IPv4/IPv6). Nie świadczy on bezpośrednio usług "dla użytkownika" typu pobieranie plików czy wyświetlanie stron – stanowi raczej fundament, na którym działają wyższe warstwy.
Warstwa aplikacji (L7) zapewnia protokoły, z których bezpośrednio korzystają programy użytkownika. Dlatego:
- FTP służy do transferu plików (usługa aplikacyjna).
- DNS realizuje tłumaczenie nazw domen na adresy IP (usługa aplikacyjna).
- HTTP umożliwia wymianę zasobów WWW w modelu żądanie–odpowiedź (usługa aplikacyjna).
W praktyce, gdy wpisujesz adres strony w przeglądarce, aplikacja używa DNS do ustalenia adresu IP serwera, następnie komunikuje się z serwerem przez HTTP. Jednak cała ta komunikacja "jedzie" niżej po stosie: dane są przenoszone przez warstwę transportu, a IP odpowiada za dostarczenie pakietów do właściwej sieci i hosta. To właśnie ta różnica funkcji pozwala jednoznacznie wskazać, że IP nie funkcjonuje w warstwie aplikacji, podczas gdy pozostałe wymienione protokoły typowo do niej należą.
