W hierarchii plesjochronicznej PDH (Plesiochronous Digital Hierarchy) sygnały niższego rzędu są łączone w sygnał wyższego rzędu metodą przeplotu bitowego. Oznacza to, że multiplekser pobiera kolejne bity z poszczególnych dopływów i układa je naprzemiennie w strumieniu wyjściowym. Jest to rozwiązanie charakterystyczne dla PDH, gdzie zegary w różnych elementach sieci nie są idealnie wspólne, a jedynie zbliżone (plesjochroniczne).
Dlaczego to ważne? Ponieważ przy braku pełnej synchronizacji konieczne jest dopasowanie szybkości dopływów do strumienia wyjściowego. W praktyce realizuje się to przez mechanizmy wyrównywania (np. wstawianie informacji/bitów dopasowujących), a przeplot bitowy jest naturalnym sposobem "mieszania" kilku strumieni o zbliżonych, lecz nieidentycznych szybkościach.
Odpowiedź "Bitowy." jest więc poprawna: opisuje typową metodę multipleksacji w PDH wyższego rzędu.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo odnoszą się do innych sposobów organizacji danych:
- "Bajtowy." sugeruje składanie strumienia w jednostkach 8-bitowych. To pojęcie częściej wiąże się z systemami o wyraźnie zdefiniowanych strukturach i transportach opartych o bajty, a nie z klasyczną zasadą multipleksacji PDH.
- "Ramkowy." może kojarzyć się z systemami, w których podstawą organizacji jest ramka o stałej strukturze, a multipleksacja polega na przydziale całych pól ramek. W PDH kluczowym wyróżnikiem w tym ujęciu jest właśnie przeplot bitowy, a nie "ramkowy" jako główny typ przeplotu.
- "Kolumnowy." odnosi się do struktur macierzowych (kolumny/wiersze) spotykanych w innych technikach transportu. Nie jest to standardowy opis sposobu przeplotu dla PDH wyższego rzędu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się PDH wyższego rzędu, najczęściej testowana jest cecha "plesiochroniczności" i wynikająca z niej technika łączenia strumieni, czyli przeplot bitowy oraz dopasowanie szybkości.
