Zakres 109–1010 Ω oznacza rezystancję rzędu gigaomów. Tak duże wartości spotyka się najczęściej przy ocenie rezystancji izolacji (np. uzwojeń silników, kabli, transformatorów), gdzie prąd płynący przez badaną izolację jest ekstremalnie mały (często rzędu pA–nA).
Właściwym przyrządem do takiego pomiaru jest gigaomomierz (często spotykany też jako miernik/megaomomierz do izolacji w zależności od zakresu). Taki przyrząd działa w praktyce według zasady: podaje określone napięcie stałe (napięcie probiercze), mierzy bardzo mały prąd upływu i oblicza rezystancję ze wzoru R=U/I. Dzięki temu jest przystosowany do wiarygodnego pomiaru w obszarze GΩ i wyżej.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo dotyczą innych zadań lub mają ograniczenia zakresu:
- Mostek Wheatstone’a jest klasycznym układem do pomiaru rezystancji metodą mostkową, ale w praktyce jest użyteczny głównie dla niższych oporów (ograniczenia czułości detektora równowagi, upływności, wpływ rezystancji izolacji elementów i przewodów). Dla GΩ typowo nie zapewnia wymaganej dokładności.
- Galwanometr jest przede wszystkim detektorem prądu (wskaźnikiem bardzo małych prądów) i sam w sobie nie jest przyrządem do bezpośredniego, dokładnego pomiaru rezystancji w zadanym zakresie.
- Mostek Wiena jest kojarzony z pomiarami w obwodach prądu przemiennego i zastosowaniami częstotliwościowymi (np. elementy R i C), a nie z dokładnym pomiarem rezystancji stałoprądowej rzędu 109–1010 Ω.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: gdy w treści pojawiają się wartości GΩ lub TΩ, najczęściej chodzi o miernik wysokich rezystancji/izolacji, a nie standardowy miernik uniwersalny czy mostek laboratoryjny.
